ΠΑΝΘΗΡΑΣ * 29

* ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΣΕΛΙΔΑ * η απελευθέρωση της εργατικής τάξης είναι έργο της ίδιας..............Karl Marx * Για επικοινωνία : thanasis.ane@gmail.com

Δευτέρα, 19 Σεπτεμβρίου 2016

Ποιο Είναι Το Μέτωπο; / Του Γ. Σαπουνά

Γιώργος Σαπουνάς  

Η ΛΑΕ και η Αριστερά σε νέες συνθήκες.

Έξι και πλέον χρό­νια από την έναρ­ξη του μνη­μο­νια­κού «σοκ» και ένα χρόνο δια­χεί­ρι­σής του από την κυ­βέρ­νη­ση ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ-ΑΝΕΛ, τα πρό­σω­πα που εκ­φω­νούν τους κυ­βερ­νη­τι­κούς λό­γους στη Διε­θνή Έκ­θε­ση Θεσ­σα­λο­νί­κης εναλ­λάσ­σο­νται, όχι όμως και το ου­σια­στι­κό πε­ριε­χό­με­νο των λόγων.

Ο Α. Τσί­πρας, συ­στη­μι­κό­τε­ρος από ποτέ, πα­ρου­σί­α­σε στην ομι­λία και στη συ­νέ­ντευ­ξη Τύπου (ακόμη) ένα νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρο σχέ­διο «εξό­δου από την κρίση» με «ορί­ζο­ντα διε­τί­ας», επι­λέ­γο­ντας το προ­φίλ του «σο­βα­ρού» εκ­συγ­χρο­νι­στή του ελ­λη­νι­κού αστι­κού συ­στή­μα­τος, που διεκ­δι­κεί να εξυ­πη­ρε­τή­σει κα­λύ­τε­ρα από τους προ­κα­τό­χους του το ίδιο βα­σι­κό, αστι­κό πρό­γραμ­μα για την προ­τε­ραιό­τη­τα της «πα­ρα­γω­γής νέου πλού­του», δη­λα­δή της «ανά­πτυ­ξης» πάνω στη συ­ντρι­βή του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας και της νε­ο­λαί­ας. Μά­λι­στα η γνω­στή επω­δός ότι η κυ­βέρ­νη­ση αυτή υλο­ποιεί ένα πρό­γραμ­μα με το οποίο δεν συμ­φω­νεί αξια­κά και ιδε­ο­λο­γι­κά δεν είχε την «τι­μη­τι­κή» της από τον πρω­θυ­πουρ­γό στη ΔΕΘ. Στα­θε­ρά πλέον ο ίδιος πα­ρου­σιά­ζει πτυ­χές αυτού του προ­γράμ­μα­τος και μά­λι­στα τις πλέον κε­ντρι­κές, ως επι­θυ­μη­τές και ανα­γκαί­ες, στις οποί­ες μά­λι­στα επι­τυγ­χά­νει και επι­δό­σεις, όπως είναι οι ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις που «έλ­κουν επεν­δύ­σεις», η αντια­σφα­λι­στι­κή «με­ταρ­ρύθ­μι­ση» που «έλυσε το πρό­βλη­μα της βιω­σι­μό­τη­τας των τα­μεί­ων», οι γε­ω­πο­λι­τι­κοί χει­ρι­σμοί με επί­κε­ντρο την αγορά της ενέρ­γειας…

Λίγες μέρες πριν είχε προη­γη­θεί η πο­λυ­δια­φη­μι­σμέ­νη από την κυ­βέρ­νη­ση «σύ­νο­δος των χωρών του Νότου της ΕΕ», με πυ­ρή­να τους πνιγ­μέ­νους στα πο­λι­τι­κά αδιέ­ξο­δα σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες πρω­θυ­πουρ­γούς της Γαλ­λί­ας και της Ιτα­λί­ας, οι οποί­οι συ­νέ­κλι­ναν στους τα­κτι­κι­σμούς, κυ­ρί­ως επι­κοι­νω­νια­κούς επί του πα­ρό­ντος, του «και­νούρ­γιου στην παρέα» έλ­λη­να πρω­θυ­πουρ­γού.

Τί­πο­τε απ’ όλες αυτές τις ει­κό­νες δεν μαρ­τυ­ρά έστω κά­ποια υπο­ψία αμ­φι­σβή­τη­σης της κυ­ρί­αρ­χης διε­θνώς νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης στρα­τη­γι­κής. Αντί­θε­τα, η κί­νη­ση του Τσί­πρα και της κυ­βέρ­νη­σής του απο­τε­λεί αμ­φί­βο­λη και ισχνή ελ­πί­δα ανα­νέ­ω­σης του πο­λι­τι­κού προ­φίλ της βαθιά πα­ρηκ­μα­σμέ­νης νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης, ευ­ρω­παϊ­κής σο­σιαλ­δη­μο­κρα­τί­ας, ιδιαί­τε­ρα στις χώρες του ευ­ρω­παϊ­κού Νότου, όπου τα απο­τε­λέ­σμα­τα της σκλη­ρής, αντι­λαϊ­κής λι­τό­τη­τας φαί­νο­νται πιο ξε­κά­θα­ρα.

Αντι­πο­λί­τευ­ση

Στο εγ­χώ­ριο πο­λι­τι­κό σκη­νι­κό απέ­να­ντι στον Τσί­πρα στέ­κε­ται ένα ακόμη πα­ρά­δειγ­μα της πα­ρακ­μής του πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος, από την πλευ­ρά της ακραιφ­νώς νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης δε­ξιάς, ο Κ. Μη­τσο­τά­κης. Η αδυ­να­μία του να αντι­πα­ρα­τε­θεί με στα­θε­ρή γραμ­μή είναι πρό­δη­λη, αλλά το πιο ου­σια­στι­κό είναι ότι δεν έχει να υπο­σχε­θεί τί­πο­τα δια­φο­ρε­τι­κό για την κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία και όχι μόνο. Αντί­θε­τα υπό­σχε­ται την εφαρ­μο­γή της πιο σκλη­ρής, ακραία νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης ιδε­ο­λη­πτι­κής γραμ­μής, χωρίς ενο­χές και φτια­σι­δώ­μα­τα. Ο πρω­θυ­πουρ­γός ορθά του απά­ντη­σε ότι δεν έχει τί­πο­τα να πει και γι’ αυτό θέτει το ζή­τη­μα των Εξαρ­χεί­ων, ομο­λο­γώ­ντας ταυ­τό­χρο­να με τον πλέον θρασύ τρόπο ότι υλο­ποιεί ο ίδιος πλή­ρως τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη πο­λι­τι­κή (μηδέ εξαι­ρου­μέ­νων και… των Εξαρ­χεί­ων).
Παρά ταύτα το βα­σι­κό «ατού» του Τσί­πρα ένα­ντι του Μη­τσο­τά­κη δεν είναι ούτε κά­ποιες «ιδιαί­τε­ρες» ικα­νό­τη­τες δια­χεί­ρι­σης των οι­κο­νο­μι­κών και πο­λι­τι­κών αδιε­ξό­δων, ούτε οι χει­ρι­σμοί της κυ­βέρ­νη­σής του στην προ­σπά­θεια δια­μόρ­φω­σης ευ­νοϊ­κών σχέ­σε­ων με τμή­μα­τα των εγ­χώ­ριων κα­πι­τα­λι­στών (η ιστο­ρία με τις άδειες των κα­να­λιών είναι εν­δει­κτι­κή), ούτε ασφα­λώς οι δήθεν ευ­φά­ντα­στοι γε­ω­πο­λι­τι­κοί χει­ρι­σμοί που προ­σπα­θούν να κρύ­ψουν τη σφι­χτή πρόσ­δε­ση στον ευ­ρω­α­τλα­ντι­κό ιμπε­ρια­λι­στι­κό άξονα. Η «με­γά­λη επι­τυ­χία» αφορά στο σοκ που έχει προ­κα­λέ­σει στην κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία και μά­λι­στα κατά προ­τε­ραιό­τη­τα στον κόσμο της ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποί­η­σης, του κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς η ιστο­ρι­κή συν­θη­κο­λό­γη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ με τα αστι­κά, εγ­χώ­ρια και διε­θνή, ιμπε­ρια­λι­στι­κά κέ­ντρα, με την υπο­γρα­φή του τρί­του μνη­μο­νί­ου.

Εντού­τοις και παρά τις επι­κοι­νω­νια­κές προ­σπά­θειες της κυ­βέρ­νη­σης που ενι­σχύ­ο­νται από τη δρα­μα­τι­κή ανι­κα­νό­τη­τα της φα­να­τι­κά νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης αξιω­μα­τι­κής αντι­πο­λί­τευ­σης, η με­γά­λη κοι­νω­νι­κή πλειο­ψη­φία, όσο κι αν δεν έχει ξα­να­βρεί ως τώρα τον δρόμο του μα­ζι­κού κι­νή­μα­τος, εμ­φα­νί­ζε­ται απο­γοη­τευ­μέ­νη από την κυ­βέρ­νη­ση, απαι­σιό­δο­ξη για τις εξε­λί­ξεις, στα­θε­ρά εχθρι­κή προς τα μνη­μό­νια και τη μνη­μο­νια­κή κοι­νο­βου­λευ­τι­κή πλειο­ψη­φία.

Η πρό­κλη­ση για την Αρι­στε­ρά είναι πα­ρού­σα. Απαι­τεί ωστό­σο την εξα­γω­γή συ­μπε­ρα­σμά­των για τις δυ­να­τό­τη­τες, την ευ­θυ­κρι­σία επι­λο­γών με σαφή ανα­τρε­πτι­κή ταυ­τό­τη­τα και στρα­τη­γι­κή, την εμπι­στο­σύ­νη στην κοι­νω­νι­κή δύ­να­μη των «από κάτω». Ο σε­χτα­ρι­σμός και η ητ­το­πα­θής αυ­τα­ρέ­σκεια του ΚΚΕ δεν προ­σφέ­ρει καμιά προ­ο­πτι­κή. Τα συχνά, σωστά, θε­ω­ρη­τι­κά συ­μπε­ρά­σμα­τα αυτού του κόμ­μα­τος, που ανα­τρέ­πουν τη δια­τα­ξι­κή «λαϊ­κο­με­τω­πι­κή» γραμ­μή του πα­ρελ­θό­ντος, δεν ακο­λου­θού­νται από τις αντί­στοι­χες ενιαιο­με­τω­πι­κές επι­λο­γές συ­γκέ­ντρω­σης κοι­νω­νι­κής, τα­ξι­κής και πο­λι­τι­κής δύ­να­μης, δί­νο­ντας ου­σια­στι­κά χέρι βο­ή­θειας στην κυ­βέρ­νη­ση, στο κρί­σι­μο πεδίο των κι­νη­μα­τι­κών απο­φά­σε­ων και πρω­το­βου­λιών στο ερ­γα­τι­κό και συν­δι­κα­λι­στι­κό κί­νη­μα. Η απά­ντη­ση στην αδιέ­ξο­δη γραμ­μή του δεν είναι εντού­τοις η «επι­στρο­φή», και μά­λι­στα στον 21ο αιώνα, στις «με­γά­λες ιδέες» των πλα­τιών, θολών τα­ξι­κά και στρα­τη­γι­κά με­τώ­πων, στη βάση εναλ­λα­κτι­κών εκ­δο­χών της «ρεάλ πο­λι­τίκ» για την αντι­με­τώ­πι­ση της κρί­σης και την «επι­στρο­φή» στην ανά­πτυ­ξη. Κα­νέ­νας ρώ­σι­κος αγω­γός δεν απο­τε­λεί εναλ­λα­κτι­κή στους αμε­ρι­κά­νι­κους και καμιά «ανε­ξαρ­τη­σία» στην οι­κο­νο­μι­κή πο­λι­τι­κή δεν κα­θι­στά πιο «εύ­πε­πτη» την κοι­νω­νι­κή κα­θί­ζη­ση, πιο δι­καιο­λο­γη­μέ­νη την εκ­με­τάλ­λευ­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων για την «ανά­πτυ­ξη» του κε­φα­λαί­ου, που έχουν ήδη προ­κα­λέ­σει τα μνη­μό­νια στον κόσμο της ερ­γα­σί­ας, στη νε­ο­λαία, στους εκα­τομ­μύ­ρια ανέρ­γους.

«Μνη­μό­νιο» στο κε­φά­λαιο

Η ανα­τρο­πή της νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρης στρα­τη­γι­κής απαι­τεί «μνη­μό­νιο ενά­ντια στο εγ­χώ­ριο κε­φά­λαιο» με επι­λο­γές άμε­σης ανά­τα­ξης του τα­ξι­κού συ­σχε­τι­σμού υπέρ της ερ­γα­σί­ας, τον οποίο ανα­τρέ­πει συ­στη­μα­τι­κά και σε βάθος η τρέ­χου­σα μνη­μο­νια­κή πο­λι­τι­κή, ταυ­τό­χρο­να με τη ρήξη με τους δα­νει­στές, την έξοδο από την ΟΝΕ και συ­νο­λι­κό­τε­ρα από τον ευ­ρω­α­τλα­ντι­κό ιμπε­ρια­λι­στι­κό πόλο. Απαι­τεί ένα σχέ­διο που θα βάλει σε κί­νη­ση και διεκ­δι­κη­τι­κούς αγώ­νες εκεί­να τα (ευ­ρύ­τα­τα σή­με­ρα) κοι­νω­νι­κά τμή­μα­τα που μπο­ρούν να ηγη­θούν μιας ανα­τρε­πτι­κής δυ­να­μι­κής: τον κόσμο της μι­σθω­τής ερ­γα­σί­ας, τη νε­ο­λαία, τους ανέρ­γους, τους κάθε λογής κοι­νω­νι­κά απο­κλει­σμέ­νους. Αυτή η δια­δι­κα­σία προη­γεί­ται της προσ­δο­κί­ας να εκ­φρα­στεί μα­ζι­κά και στο εκλο­γι­κό πεδίο. Και πρώτα απ’ όλα προη­γεί­ται η (εκ νέου) συ­γκέ­ντρω­ση της δύ­να­μης του «κό­σμου της Αρι­στε­ράς» που σε με­γά­λο βαθμό και έκτα­ση έχει πλη­γεί από το σοκ της προ­δο­σί­ας του Τσί­πρα.

Η Αρι­στε­ρά σή­με­ρα πρέ­πει να χρε­ω­θεί μα­ζι­κά στα μάτια της κοι­νω­νι­κής πλειο­ψη­φί­ας την πιο πει­στι­κή απά­ντη­ση, γιατί η ΝΔ δεν απο­τε­λεί εναλ­λα­κτι­κή στην κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ. Γιατί η μόνη απο­τε­λε­σμα­τι­κή ανα­τρο­πή της ση­με­ρι­νής μνη­μο­νια­κής, σο­σιαλ­φι­λε­λεύ­θε­ρης κυ­βέρ­νη­σης είναι «από τ’ αρι­στε­ρά». Γιατί η μόνη εναλ­λα­κτι­κή «έξο­δος από την κρίση» ξε­κι­νά με την ανα­δια­νο­μή του πλού­του και της ισχύ­ος υπέρ των «από κάτω». Γιατί η μόνη εναλ­λα­κτι­κή στους γε­ω­πο­λι­τι­κούς, ιμπε­ρια­λι­στι­κούς αντα­γω­νι­σμούς, που σκορ­πούν πο­λέ­μους και κα­τα­στρο­φές, είναι το αντι­πο­λε­μι­κό κί­νη­μα. Γιατί ο μόνος τρό­πος να μπει φραγ­μός στην ανα­ζω­πύ­ρω­ση του ακρο­δε­ξιού, εθνι­κι­στι­κού και ρα­τσι­στι­κού εφιάλ­τη είναι η διε­θνι­στι­κή αλ­λη­λεγ­γύη των λαών και των κι­νη­μά­των. Γιατί η δύ­να­μη της ρι­ζο­σπα­στι­κής Αρι­στε­ράς και της εναλ­λα­κτι­κής της πρό­τα­σης βρί­σκε­ται στη δυ­να­τό­τη­τα της κι­νη­το­ποί­η­σης των ορ­γα­νω­μέ­νων μελών της μέσα στην ίδια την κοι­νω­νι­κή ζωή και κί­νη­ση των «από κάτω», μέσα στο ίδιο το μα­ζι­κό κί­νη­μα.

Την εποχή που φωνές μέσα από τον πυ­ρή­να του ίδιου του συ­στή­μα­τος διε­θνώς δια­πι­στώ­νουν τα αδιέ­ξο­δά του και ανοί­γουν τη συ­ζή­τη­ση για τα στρα­τη­γι­κά ζη­τή­μα­τα, η Αρι­στε­ρά οφεί­λει να δεί­ξει την πιο με­γά­λη αυ­το­πε­ποί­θη­ση και απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα στην προ­βο­λή των ιδεών της και της αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής, σο­σια­λι­στι­κής στρα­τη­γι­κής. Δο­κι­μά­ζο­ντας με τόλμη και με­τα­βα­τι­κή δη­μιουρ­γι­κή αντί­λη­ψη τη με­τα­τρο­πή της ιδε­ο­λο­γι­κής προ­πα­γάν­δας σε μα­ζι­κό, πο­λι­τι­κό πρό­γραμ­μα για τους «από κάτω». Με προ­τε­ραιό­τη­τα στη δρα­στι­κή μεί­ω­ση της ανερ­γί­ας, στην υπε­ρά­σπι­ση του «δη­μό­σιου» ένα­ντι του «ιδιω­τι­κού», στη διεύ­ρυν­ση της «δη­μο­κρα­τί­ας» με θε­σμούς ερ­γα­τι­κού και κοι­νω­νι­κού ελέγ­χου, με ξε­κά­θα­ρο μέ­τω­πο στον ρα­τσι­σμό, στον εθνι­κι­σμό και στον πό­λε­μο.
Αυτή την πρό­κλη­ση αντι­με­τω­πί­ζει σή­με­ρα η ΛΑΕ, με κε­ντρι­κό πλε­ο­νέ­κτη­μα τη συ­σπεί­ρω­ση των χι­λιά­δων μελών της. Μια πρό­κλη­ση που αφορά ου­σια­στι­κά στην προ­ε­τοι­μα­σία και τη συ­γκρό­τη­ση σύγ­χρο­νου, μα­ζι­κού κόμ­μα­τος της ρι­ζο­σπα­στι­κής, αντι­κα­πι­τα­λι­στι­κής Αρι­στε­ράς, ικα­νού να παί­ξει τον ρόλο του στην ανα­ζω­πύ­ρω­ση της κοι­νω­νι­κής κι­νη­τι­κό­τη­τας «με τη σφρα­γί­δα του ερ­γα­τι­κού και μα­ζι­κού κι­νή­μα­τος και της Αρι­στε­ράς». Μια πρό­κλη­ση που γί­νε­ται εντε­λώς συ­γκε­κρι­μέ­νη μπρο­στά στην επερ­χό­με­νη επί­θε­ση στα ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα και δίνει την ευ­και­ρία για το ξε­κί­νη­μα της ερ­γα­τι­κής, λαϊ­κής αντε­πί­θε­σης.

Πηγή : rproject

1 σχόλιο:

  1. Δυστυχώς το κείμενο είναι ένα μεγάλο ευχολόγιο για το τι μελλει γενέσθε, χωρϊς ίχνος ρεαλισμού, θέσεων και προτάσεων. Η ΛΑΕ σε όλο αυτό το διάστημα που υπάρχει στο μόνο που έχει αναλλωθεί είναι στη δημιουργία στεγανών για την υπεράσπιση της εξουσίας μιάς ηγετικής ομάδας, που ξεκίνησε την διαδικασία και έπραξε τα πάντα για να εδρεώθεί σε αυτή τη θέση. Η ΛΑΕ φιλορροεί από παντού και όποιος δεν το βλέπει, ή είναι τυφλός ή έχει συμφέρον να το πραττει. Δεν έχει προτεϊνει τίποτα το νέο, τίποτα το διαφορετικό, τιποτα το τεκμηριωμένο, προκειμένου να μπορέσει να συσπειρώσει κόσμο. Αναλλώνεται σε κινητοποιήσεις χωρίς ουσία και προοπτική, με μόνο σκοπό να μένει στην επικαιρότητα, περιμένοντας τις επόμενες εκλογές για να κατοχειρώσει κάποιες έδρες στην Βουλή και τίποτα παραπάνω. Εκλογές που εδώ και τόσο καιρό περιμένει, παραμυθιάζοντας τον κόσμο, ότι όσο νούπο θα γίνουν, ενώ κάτι τέροιο με αυτές τις συνθήκες δεν, θα γίνουν ίσως και ποτέ. Αν δεν επαναπροσδιορίσει τις θέσεις της, σε ένα νέο και ΑΝΟΙΧΤΟ συνέδριο σε όλους, χωρίς τερτύπια για προκαθορισμένη ηγεσία, δεν έχει και πολύ μέλλον και σκοπό ύπαρξης πιά. Η στάση της απέναντι στην Δούρου και την περιφέρεια Αττικής, είναι ένααπό τα ΜΕΓΑΛΑ αγκάθια για την αξιοπιστία της. Υπάρχουν και άλλα βέβαια πολλά. Το ότι η ολότητα των ηγετικών στελεχών της δεν ανέλαβε ΠΟΤΕ τις ευθύνες για την συμπεριφορά της στο 8μηνο της συμμετοχής της στην κυβέρνηση είναι άλλο ένα μεγάλο μείον στην ύπαρξη της. Υπάρχουν πολλά ακόμα γνωστά και άγνωστα, που δεν υπάρχει λόγος να ξαναεπαναληφθούν εδω. Το πρόβλημα είναι ένα και μεγάλο. Η επανίδρυση ή διάλυση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή