ΟΚΔΕ : Η Ευρωπαϊκή Οικονομία Μετά Το BREXIT

Από την Εργατική Πάλη Σεπτεμβρίου

Έχουν περάσει σχεδόν δυόμισι μήνες μετά το Brexit και οι «λιμοί, σεισμοί και καταποντισμοί» που θα έπλητταν τη βρετανική οικονομία, όπως προέβλεπαν οι «ειδήμονες», δεν φαίνεται να πραγματοποιούνται. Αντιθέτως, από την αποχώρηση της Βρετανίας φαίνεται ότι θα έχει μεγαλύτερο πρόβλημα η ηπειρωτική Ευρώπη και ιδιαίτερα η Ευρωζώνη.

Η οικονομία της Ευρωζώνης…

Το ΑΕΠ της Ευρωζώνης τη διετία 2014-15 αυξήθηκε κατά 0,9% και 1,5% αντίστοιχα, μόλις και μετά βίας αναπληρώνοντας την πτώση του κατά 0,8% και 0,3% αντίστοιχα τη διετία 2012-13. Στο πρώτο τρίμηνο του 2016 το ΑΕΠ της Ευρωζώνης αυξήθηκε με ένα αναιμικό 0,6% αλλά στο δεύτερο τρίμηνο αυτή η αύξηση συρρικνώθηκε στο 0,3%, και το ίδιο ποσοστό θα διατηρηθεί και για το τρίτο τρίμηνο. Συνολικά για το 2016 προβλέπεται μία αύξηση του ΑΕΠ κατά 1,5% περίπου.

Τα Kατά Συνθήκην Ψεύδη / του Ν. Μπογιόπουλου

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

Τα τελευταία 5 χρόνια, είτε το αστικό πολιτικό σύστημα υπογράφει και επιβάλλει τα Μνημόνια εκ δεξιών, είτε διαπραγματεύεται τα Μνημόνια εξ αριστερών, οι επικοινωνιακές πυροβολαρχίες του συστήματος στην προσπάθεια να διαμορφώσουν στα μέτρα τους τη λεγόμενη «κοινή γνώμη» αναφέρονται στο γεγονός ότι στην Ελλάδα επικρατούν, όπως σημειώνουν,«ειδικές συνθήκες».

Προσθέτουν, δε, ότι η πολιτική των κομμάτων και των κυβερνήσεων θα πρέπει να κριθεί στη βάση αυτών των «ειδικών συνθηκών». Συμφωνούμε.

Δε Θα Πεθάνει Μόνος, Τσάκισέ Τον ! / του Ν. Μπογιόπουλου

του Νίκου Μπογιόπουλου

1) Ο Νίκος Μιχαλολιάκος, ο «φύρερ» της Χρυσής Αυγής, τότε που δεν έκρυβε πίσω από το δακτυλό του το ποιόν του, έγραφε:

«Τι εμπόδιο μπορεί να σταθεί στο δρόμο μας αφού ακόμη και σήμερα νοιώθουμεΕΚΕΙΝΟΝνα μας οδηγεί (...) με τη σκέψη και την ψυχή μας δοσμένη στη Μνήμη του Μεγάλου μας Αρχηγού, υψώνουμε το δεξί χέρι ψηλά, χαιρετούμε τον Ήλιο και με το θάρρος που μας επιβάλλει η Στρατιωτική μας Τιμή και τοΕθνικοσοσιαλιστικόμας καθήκον κραυγάζουμε γεμάτοι πάθος, πίστη στο μέλλον και στα οράματά μας: HEIL HITLER!»(Νίκος Μιχαλολιάκος, περιοδικό «Χρυσή Αυγή», τεύχος 26, Μάιος 1987)...

Κι αυτό «αριστερό»; / του Ν. Μπογιόπουλου

Νίκος Μπογιόπουλος

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

Τη μια μέρα να αφήνεται ανοιχτό το ενδεχόμενο αύξησης του ΦΠΑ, την άλλη μέρα να διαψεύδεται, την επόμενη το θέμα να ξανανοίγει κοκ, αυτό είναι… «αριστερό»;

Να συνεχίζεται το καθεστώς που διατηρεί εργάσιμες τις Κυριακές, αυτό είναι… «αριστερό»;

Να επαναλαμβάνεται το ξύλο στις Σκουριές με τα ΜΑΤ να κάνουν πλάτες στις εταιρείες, αυτό είναι… «αριστερό»;

Σκασμός! / του Νίκου Μπογιόπουλου

Νίκος Μπογιόπουλος

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

O χαμός του παιδιού στα Γιάννενα θα καταγραφεί ως αυτοκτονία. Αλλά είναι δολοφονία. Μια δολοφονία με ηθικούς αυτουργούς που κατά πάσα βεβαιότητα ποτέ δεν θα τους αποδοθούν κατηγορίες. Όπως δεν θα αποδοθούν κατηγορίες ποτέ και σε κανέναν για το αδίκημα της υποκρισίας.

Φεύγουν Οι Βάσεις Που Μένουν ; / του Ν. Μπογιόπουλου

Νίκος Μπογιόπουλος

Είναι δικαίωμα του οποιουδήποτε να αποδέχεται ότι το κρέας είναι ψάρι ανάλογα με το ποιος καλόγερος το βαφτίζει. Αλλά είναι και δικό μας δικαίωμα (και υποχρέωσή μας) να επιμένουμε ότι το κρέας είναι κρέας. Ακόμα κι αν το βαφτίζουν «ψάρι» ο Πατριάρχης, ο Πάπας και ο Βούδας μαζί.

Εξηγούμαστε: Είναι άλλο πράγμα η «διαγραφή» (σσ: πολλώ δε μάλλον η πλήρης διαγραφή) του χρέους, είναι άλλο το λεγόμενο «κούρεμα» του χρέους και είναι άλλο πράγμα η «επιμήκυνση» του χρέους.

Η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ είναι ξεκάθαρο ότι επιλέγει να κινηθεί στη γραμμή της «επιμήκυνσης» του χρέους, όπως προκύπτει τόσο από τις δηλώσεις του κ.Βαρουφάκη (στους «Financial Times») όσο και του κ.Τσακαλώτου (στο «Mega»).

Η απόσταση που χωρίζει τη θέση αυτή από τον κυρίαρχο προεκλογικό λόγο του ΣΥΡΙΖΑ είναι προφανής. Και λέμε «κυρίαρχο» γιατί είναι αλήθεια ότι τροχιοδεικτικές βολές της μετεκλογικής γραμμής του ΣΥΡΙΖΑ είχαν υπάρξει και προεκλογικά. 

Χαρακτηριστικότερη όλων η συνέντευξη που είχε δώσει το περασμένο φθινόπωρο ο κ.Δραγασάκης (στη «Real News»), ο οποίος ερωτηθείς αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα επέμενε στις αρχικές του θέσεις για το χρέος εφόσον γινόταν κυβέρνηση, απαντούσε: «…αντί για κούρεμα μπορεί να υπάρξει “απόσυρση” του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, δηλαδή ένα μέρος του χρέους να αποσυρθεί από τις αγορές ή τους φορείς που το κατέχουν σήμερα και να κρατηθεί “παγωμένο” στα πλαίσια της ΕΚΤ. Η εν λόγω πρόταση έχει διατυπωθεί από πολλούς ευρωπαίους οικονομολόγους και επιστημονικά Ιδρύματα, με πιο πρόσφατο παράδειγμα την θέση που διατύπωσαν οι γνωστοί οικονομολόγοι Πιέρ Παρί και Σαρλ Βιπλόζ».

Πράγματι, η σημερινή θέση του ΣΥΡΙΖΑ, που μένει βέβαια να διατυπωθεί στην ολότητά της, μοιάζει πολύ με εκείνη των Παρί – Βιπλόζ. Τι προτείνουν, όμως, οι δυο οικονομολόγοι; Για να μη χαθούμε σε τεχνικές λεπτομέρειες (το σύνολο της πρότασής τους εδώ:http://www.voxeu.org/sites/default/files/Geneva_Special_Report_3.pdf), εκείνο που εισηγούνται είναι ουσιαστικά η μετάθεση της αποπληρωμής ενός μεγάλου μέρους του δημόσιου χρέους της Ευρωζώνης και αντίστοιχα των κρατών μελών της (ακόμα και του 50% του συνόλου του) στο απώτερο μέλλον. Η εξόφληση θα γίνει, φυσικά, με τόκο.

Όπως και οι ίδιοι παραδέχονται, η θέση τους αυτή δεν έχει τίποτα το «αριστερό» και τίποτα το «ριζοσπαστικό». Εντάσσεται στη γνώριμη για την παγκόσμια ολιγαρχία τακτική να προχωρά σε αναδιαρθρώσεις και επαναδιαπραγματεύσεις χρεών ώστε να εξασφαλίσει τα τοκογλυφικά κέρδη της.

Πώς θα εξασφαλίσει η παγκόσμια ολιγαρχία τα τοκογλυφικά κέρδη της;

α) Μα με το να «επιβάλλουμε – όπως ομολογούν οι κύριοι Παρί και Βιπλόζ – τις αναπότρεπτες ζημιές (σσ: της επιμήκυνσης) στους μελλοντικούς φορολογούμενους».

β) Αποδεχόμενοι, όπως προσθέτουν, ακριβώς αυτό: «Οι μελλοντικοί φορολογούμενοι θα πληρώσουν τα τωρινά χρέη».

γ) Επιβάλλοντας στα κράτη και στους λαούς που θα ενταχθούν σε μια τέτοια ρύθμιση «τις αρχές της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας»

Αυτός είναι και ο λόγος που οι δυο οικονομολόγοι εντάσσουν την πρότασή τους στην λογική της λεγόμενης «Λέσχης του Παρισιού». Του άτυπου δηλαδή οργάνου που έχουν συγκροτήσει οι παγκόσμιοι πιστωτές και στο πλαίσιο του οποίου έχουν υπάρξει περίπου 430 τέτοιες επαναδιαπραγματεύσεις χρέους με 90 χώρες του πλανήτη μετά το 1956. Είναι φανερό πως με τέτοια δραστηριότητα, αν η «Λέσχη του Παρισιού» αποτελούσε κάποια «Διεθνή» του… εξτρεμισμού και του αριστερού ριζοσπαστισμού, θα το είχαμε καταλάβει.

Όσο κι αν μια τέτοια προοπτική για το ζήτημα του χρέους - όπως την περιγράφουν οι κύριοι Βαρουφάκης και Τσακαλώτος – εκλαμβάνεται ως «λύση» σπουδαία και «φανταστική» ακόμα και από τον Άδωνη Γεωργιάδη, όπως είπε χτες στον Ν.Χατζηνικολάου, σε ό,τι μας αφορά, θα επαναλάβουμε:

Λύση για ένα χρέος που ο ελληνικός λαός αφενός δεν το χρωστάει και αφετέρου το έχει πληρώσει ήδη 20 φορές, δεν υπάρχει άλλη από την πλήρη και οριστική διαγραφή του.

«Λύση» του θέματος του χρέους δεν είναι ούτε η διατήρησή του στις πλάτες της παρούσας γενιάς, ούτε η μετάθεσή του στις επόμενες γενιές, στα παιδιά και στα εγγόνια μας.

«Λύση» του θέματος του χρέους δεν είναι ο ανύπαρκτος «λογιστικός έλεγχος» (σσ: αυτό ξεχάστηκε εντελώς…) ούτε μια συμφωνία με τους εκπροσώπους του τοκογλυφικού ιμπεριαλισμού να τους καταβάλουμε τα ληστρικά με… «ευκολίες πληρωμής». 

«Λύση» του θέματος του χρέους δεν είναι η διατήρηση της Ελλάδας σε κατάσταση αέναης υπερχρέωσης. Αυτό το καθεστώς το ζούμε ακατάπαυστα από την εποχή των «δανείων της ανεξαρτησίας» του 1821 και από την εποχή του Τρικούπη και του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου.

«Λύση» του θέματος του χρέους δεν είναι να βαφτίζεις «διαγραφή» τον ενταφιασμό του αγώνα για την διαγραφή του επονείδιστου, επαχθούς και παράνομου χρέους. 

Με μια κουβέντα: Η «αόριστης διάρκειας» επιμήκυνση του χρέους (φράση του κ.Βαρουφάκη στους «Financial Times») έχει τόση σχέση με τη «λύση» του θέματος του χρέους, όση σχέση είχε η συμφωνά παραμονής των Αμερικανο-ΝΑΤΟικών βάσεων με την απομάκρυνση των βάσεων.

Θυμίζουμε ότι εκείνη η συμφωνία παραμονής των βάσεων διακινήθηκε πριν από 35 χρόνια υπό τον παραπειστικό τίτλο «Φεύγουν οι βάσεις» (που μένουν)…

email: mpog@enikos.gr

Πηγή : enikos

Καλώς Ήρθε Το Δολάριο / του Νίκου Μπογιόπουλου

Νίκος Μπογιόπουλος

Παρότι η κυβέρνηση κράτησε χαμηλούς τόνους, η τηλεφωνική επικοινωνία Ομπάμα – Τσίπρα αποτέλεσε την αφορμή για ορισμένους «παπαγάλους» παλαιάς κοπής (τους ίδιους που πανηγύριζαν είτε κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ, είτε η ΝΔ, είτε και οι δύο μαζί) να… απελευθερώσουν τον εαυτό τους. Και να αρχίσουν να «πανηγυρίζουν» για το τέλος της λιτότητας που θα έρθει λόγω της «στήριξης του Ομπάμα», όπως παλιότερα «πανηγύριζαν» για τον «δημοκράτη» Κλίντον και πιο παλιά για τον «φιλέλληνα» Κάρτερ…

N. Μπογιόπουλος : “Αν Ξυπνήσεις Μονομιάς Θα ‘Ρθει Ανάποδα Ο Ντουνιάς”

Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

Ο άνθρωπος που αναποδογύρισε μια «βολεμένη» ζωή κι άρχισε να γράφει «για εκείνους που δεν ξέρουν να διαβάσουν, για τους εργάτες που γυρίζουνε το βράδυ με τα μάτια κόκκινα απ' τον άμμο...», όπως έλεγε ο Τάσος Λειβαδίτης, ο κατά πολλούς ιδρυτής της επαναστατικής Τέχνης στην Ελλάδα, ο Κώστας Βάρναλης,«έφευγε» σαν σήμερα πριν ακριβώς 40 χρόνια, στις 16 Δεκέμβρη του 1974.

Αξιοπρέπεια και αξιοπιστία …/ του Ν. Μπογιόπουλου

Πηγή: Νίκος Μπογιόπουλος – «Realnews»

Στην ομιλία του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός κ. Σαμαράς αναφέρθηκε, ενόψει της προεδρικής εκλογής, σε όσα κατά την άποψή του προσδιορίζουν την αξιοπρέπεια μιας χώρας. Στα κριτήρια αξιοπρέπειας περιέλαβε τη δυνατότητα μια χώρα να πληρώνει τους τόκους των δανείων της. Να έχει τη δυνατότητα και την αξιοπιστία ώστε να δανείζεται από τις αγορές. Να παίζει υπολογίσιμο γεωστρατηγικό ρόλο στην περιοχή της.

Αλήθεια, αυτά είναι τα βασικά στοιχεία που συνθέτουν την αξιοπρέπεια μιας χώρας; Και όχι αν 6 εκατομμύρια πολίτες της ζουν στη φτώχεια και υπό τον ζόφο του κοινωνικού αποκλεισμού; Οχι αν 700.000 παιδιά της υποσιτίζονται; Οχι αν 1,5 εκατομμύριο άνθρωποι είναι άνεργοι;..

Την ίδια μέρα, στο ραδιόφωνο του realfm ο εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ κ. Αλέξης Μητρόπουλος, μιλώντας για την αξιοπιστία των διακηρύξεων της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ερωτηθείς τι θα κάνει μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με το μνημόνιο αν ισχύουν οι διακηρύξεις της Κουμουνδούρου για άμεση κατάργησή του, απαντούσε στον κ. Νίκο Χατζηνικολάου: «Οσοι λένε ότι με ένα άρθρο μπορούν να καταργηθούν οι μνημονιακές δεσμεύσεις δεν έχουν γνώση του όγκου τους».

Ομως εκείνος ο οποίος διακήρυσσε όλους τους τόνους ότι τα μνημόνια θα καταργηθούν «με έναν νόμο, σε ένα και μόνο άρθρο» δεν είναι άλλος ατ τον ίδιο τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, τον κ. Αλέξη Τσίπρα.

Το συμπέρασμα είναι ότι όντως υπάρχει διπλό πρόβλημα: Και αξιοπρέπειας, αλλά και αξιοπιστίας

Ο Βασιλιάς Κυκλοφορεί Γυμνός... / του Ν.Μπογιόπουλου

Πηγή: Νίκος Μπογιόπουλος - Realnews

«Οταν παίρνονται παρουσίες στη Βουλή, είναι πολλοί βουλευτές που δεν ξέρουν τι πρέπει να απαντήσουν: “Παρών” ή “αθώος”...». Αυτή είναι μια φράση που αποδίδεται στον Ρούσβελτ.

Αλλά ας αφήσουμε την Αμερική κι ας έρθουμε στην Ελλάδα.

Στην Ελλάδα, τα τελευταία 40 χρόνια -για να μην πάμε στις εποχές των «αποστατών» και των «Τσιριμώκων»- κινούμαστε μεταξύ Κοσκωτά και «Ζίμενς». Κινούμαστε μεταξύ των μιζών για τα εξοπλιστικά και των υποβρυχίων που γέρνουν. Μεταξύ των καταγγελιών για «οικονομικά και πολιτικά συμφέροντα που ρίχνουν κυβερνήσεις» (δηλώσεις Μητσοτάκη το ’93) και της ομολογημένης διακίνησης μαύρου πολιτικού χρήματος (Τσουκάτος). Μεταξύ των αδήλωτων «οφ-σόρ» εταιρειών από πολιτικούς αρχηγούς και της «λίστας Λαγκάρντ». Κινούμαστε ανάμεσα στο «έκανε ένα δωράκι στον εαυτό του» και στο «ό,τι είναι νόμιμε και ηθικό».

Μετά από όλα αυτά, φτάσαμε πλέον και στο στημείο να γίνεται λόγος για επιχείρηση εξαγοράς βουλευτών εν όψει της εκλογής Προέδρου Δημοκρατίας. Εχουν βάση οι καταγγελίες; Δεν ξέρουμε. Ξέρουμε ότι οι καταγγέλοντες έχουν το βάρος της προσκόμισης στοιχείων που να στηρίζουν τους ισχυρισμούς τους και ότι η Δίκαιοσύνη οφείλει να διερευνήσει εξονυχιστικά την υπόθεση

Αλλά ξέρουμε, επίσης, κάτι ακόμα: Οτι αυτό το δυσώδες κλίμα δεν θα μπορούσε να «πιάνει» και, πολύ περισσότερο, να κατακλύζει την πολιτική ζωή, αν δεν το επετρεπε ένα αναμφισβήτητο ιστορικό και πολιτικό δεδομένονο: Οτι επί δεκαετίες τώρα ο βασιλιάς κυκλοφορεί γυμνός...

Ν. Μπογιόπουλος : “Δεν περιγράφω άλλο!”

Μέχρι τώρα ξέραμε ότι πρόκειται για οικονομικούς και φορολογικούς«κανίβαλους».

Από χτες δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι πρόκειται και για φορολογικούς…«βρικόλακες»!

Δεν είναι αστείο, δεν είναι ανέκδοτο, δεν είναι ψέμα: Έφτασαν ναφορολογούν ακόμα και τους εθελοντές αιμοδότες με… Τέλος Επιτηδεύματος!

Στη χώρα της «λίστας Λαγκάρντ», στη χώρα των ανέλεγκτων και ανεξέλεγκτων «οφ σορ», στη χώρα των πολυεθνικών που φοροαποφεύγουν μέσω Λουξεμβούργου, αυτοί βρήκαν φορολογητέα ύλη στις Ενώσεις και στους Συλλόγους… των εθελοντών αιμοδοτών!

Κατόπιν αυτών, ως στήλη και ως άνθρωποι, αφενός αναζητούμε καταφύγιο στο πενάκι του Στάθη

αφετέρου ενώνουμε τη φωνή μας με εκείνη την ιαχή του φίλου και συναδέλφου Γιώργου Χελάκη, από τον τελικό του 2004 στην Πορτογαλία:

«Δεν περιγράφω άλλο»!

Καλημέρα σας.

email: mpog@enikos.gr

Πώς Φτάσαμε Στους “Στύλιους”;

Άμεση ήταν η αντίδραση του πρωθυπουργού στην χτεσινή αθλιότητα του τέως υφυπουργού Παιδείας ονόματι Στύλιου. Ο κ.Σαμαράς έπραξε το αυτονόητο. Και «παραίτησε» τον εν λόγω ο οποίος νωρίτερα είχε απευθύνει από βήματος Βουλής αυτό το πολύ «διαπαιδαγωγικό» (σσ: υφυπουργός Παιδείας ήταν γαρ…): «Θέλετε Κασιδιάρη κυρία Κανέλλη»…

Συγχαρητήρια, λοιπόν, στον κ.Σαμαρά για την αυτονόητη απόφασή του, και το λέμε ειλικρινά μιας και έχουμε φτάσει στο σημείο να ψάχνουμε ακόμα και το αυτονόητο. Συγχαρητήρια και για έναν επιπλέον λόγο. Διότι η αντίδραση του πρωθυπουργού προήλθε από έναν άνθρωπο που πριν ακριβώς από ένα χρόνο είχε δηλώσει: «Εγώ μεγάλωσα και δεν γνώρισα ποτέ μου ένα φασίστα, να μου πουν ότι "ξέρεις, αυτός είναι φασίστας" από μικρός. Δεν βρήκα έναν. Που είναι; Γιατί είναι;». Λόγια του κ.Σαμαρά είναι αυτά (συνέντευξη Α.Σαμαρά, «Mega», 4/11/2013)…

“Πως”, “με ποιον”, “που”…

Το 2005 τα κόμματα που ψήφισαν τον Κάρολο Παπούλια στην Προεδρία της Δημοκρατίας είχαν λάβει στις εθνικές εκλογές της προηγούμενης χρονιάς ποσοστό 85,85% (ΝΔ 45,3%, ΠΑΣΟΚ 40,55%). Το 2010, όταν ανανεώθηκε η θητεία του στο Προεδρικό Μέγαρο, τα δικομματικά ποσοστά είχαν μετρηθεί στις εκλογές της προηγούμενης χρονιάς στο 77,39% (ΠΑΣΟΚ 43,92%, ΝΔ 33,47%).

Σήμερα υπάρχει η ελάχιστη αμφιβολία ότι εκείνο το πολιτικό σκηνικό - όπως πιστοποιεί και η εκλογική αριθμητική και η πολιτική απήχηση των γαλαζοπράσινων εταίρων - έχει σαρωθεί; Αδιάψευστος μάρτυς τόσο οι βουλευτικές εκλογές του Ιούνη του 2012 όταν ΝΔ και ΠΑΣΟΚ δεν ξεπέρασαν μαζί το 42% όσο και οι ευρωεκλογές του 2014, όπου τα ποσοστά τους μόλις και μετά βίας ξεπέρασαν το 30% (ΝΔ 22,7%, ΠΑΣΟΚ 8%).

«Εγώ Το Λέω Καπιταλισμό ...»

«Λίστα Λαγκάρντ», καταθέσεις στην Ελβετία, έρευνα για εμβάσματα που «έφυγαν» από την Ελλάδα. Για να καταλήξουμε πού; Στο -ανά τον κόσμο- συμπέρασμα ότι όσα από αυτά «πέταξαν» νόμιμα, τότε «πέταξαν» και... ηθικά.

Οπως:

α) Τα 20 τρισ. δολάρια, τα κατατεθειμένα σε τράπεζες που έχουν την έδρα τους στους «φορο-παραδείσους» (περιοδικό «Forbs»),
β) «το ένα τρίτο του παγκόσμιου πλούτου (που) διατηρείται σε φορολογικούς παραδείσους, όπου πραγματοποιείται το 80% των διεθνών τραπεζικών συναλλαγών» («Guardian»),
γ) τα 21 τρισ. δολάρια, όσο δηλαδή το ΑΕΠ των ΗΠΑ και της Ιαπωνίας μαζί, που κρύβονται σε «μυστικούς», τάχα, «φορολογικούς παραδείσους» (μελέτη του οργανισμού «Tax Justice Network»),
δ) οι καταθέσεις τουλάχιστον 12,1 τρισ. δολαρίων που έχουν φυγαδεύσει σε «εξωχώριους» λογαριασμούς από καθ' όλα νόμιμες και ευυπόληπτες τράπεζες όπως οι «Cr Suisse», «UBS», «Goldman Sachs»,
ε) τα 9 τρισ. ευρώ που βρίσκονται παρκαρισμένα σε «παραδείσους» που σχετίζονται με την Ε.Ε., όπως το Λουξεμβούργο, η Ανδόρα και η Μάλτα (έκθεση «Oxfam»).

Πώς λέγεται αυτή η... νομιμότητα; Λίγο καιρό πριν, όταν η Google κατηγορήθηκε για τους (μη) φόρους που πληρώνει, ο επικεφαλής της εταιραίας κ. Σμιντ απάντησε: «Είμαι πολύ περήφανος για τη φορολογική δομή που έχουμε δημιουργήσει. Το κάναμε με βάση τα κίνητρα που προσφέρουν οι κυβερνήσεις. Αυτό λέγεται καπιταλισμός. Είμαστε περήφανοι καπιταλιστές ...». Και πρόσθεσε: «Αυτό που λέτε εσείς φοροδιαφυγή εγώ το λέω καπιταλισμό και είμαι υπερήφανος γι’ αυτόν».

Πηγή: Νίκος Μπογιόπουλος - Realnews

Ο Καπιταλισμός Έχει “Επέτειο”…

του Ν. Μπογιόπουλου

Πάμε πίσω πριν από 85 χρόνια. Η μεγαλύτερη καπιταλιστική κρίση του 20ου αιώνα εκδηλώνεται. Ήταν ακριβώς σαν σήμερα:

«Πέµπτη 24 Οκτώβρη 1929. Αρχίζει η καταστροφική πορεία από το χρηµατιστήριο της Νέας Υόρκης: 12.894.650 µετοχές προσφέρθηκαν για πώληση. Έγινε πανικός. Τρίτη 29 του Οκτώβρη οι προσφερόµενες µετοχές έφτασαν τα 30 εκατοµµύρια. Ήταν η αρχή της καταστροφής. Οι 30 µεγαλύτερες βιοµηχανικές µετοχές έπεσαν από 364 σε 62 δολάρια κατά µέσο όρο. Εκατοµµύρια µικροαποταµιευτές καταστράφηκαν. 5.094 τράπεζες (στις 24.000 που υπήρχαν τότε στις Ηνωµένες Πολιτείες) κήρυξαν πτώχευση (...). Οι άνεργοι µέσα σε λίγους µήνες, από 429.000 που ήταν, έγιναν 4.600.000. Το 1930 ανέβηκαν στα 7.800.000. Τον Οκτώβρη του 1932 ήταν 11.600.000 και το 1933 έφτασαν τα 14 εκατοµµύρια, δηλαδή περισσότερο από το 27% του ενεργού πληθυσµού (...). Αλλά αυτή η κρίση εξαπλώθηκε σ’ όλο τον υπόλοιπο κόσµο, φανερώνοντας έτσι την αυξανόµενη αστάθεια της οικονοµίας του καπιταλιστικού συστήµατος. Όλες οι χώρες, όπως εξάλλου δείχνουν και οι στατιστικές τους, δέχτηκαν τα πυρά της εξαθλίωσης. Διαρκείς υποτιµήσεις έφεραν τη φτώχεια στους λαούς, ενώ σε όλο τον κόσµο οι άνεργοι έφταναν τον αριθµό των 30 εκατοµµυρίων. Το 1933 µια χώρα, η µόνη σοσιαλιστική, είχε µια παραγωγή στη βιοµηχανία που ήταν ανώτερη από εκείνη του 1929: η Σοβιετική Ένωση». (1)

***

Η αιτία και τότε, και τώρα και πάντα, είναι πάντα η ίδια:

«H µαζική παραγωγή πρέπει να συνοδεύεται από µαζική κατανάλωση. H µαζική κατανάλωση, µε τη σειρά της, προϋποθέτει διανοµή πλούτου για να παράσχει στα άτοµα αγοραστική δύναµη. Αντί της αναδιανοµής αυτής, µία γιγαντιαία αντλία αναρρόφησης συγκέντρωσε σε λίγα χέρια τον παραγόµενο πλούτο. Kάτι που µπορεί να βοήθησε στη συσσώρευση του κεφαλαίου αλλά αφαιρώντας αγοραστική δύναµη από τα χέρια των καταναλωτών, οι αποταµιευτές αρνήθηκαν στους εαυτούς τους το είδος της αποτελεσµατικής ζήτησης για τα προϊόντα τους που θα δικαιολογούσε µία επανεπένδυση των συσσωρευµένων κεφαλαίων τους σε νέα εργοστάσια. Kατά συνέπεια, όπως συµβαίνει σε µία παρτίδα πόκερ όπου τις µάρκες συγκέντρωναν όλο και λιγότερα χέρια, οι άλλοι παίκτες µπορούσαν να παραµείνουν στο παιχνίδι µόνο µε δανεισµό. Όταν η πίστωσή τους τελείωσε, το παιχνίδι σταµάτησε...» (2)

Kι όµως αυτό το τόσο «σηµερινό» κείµενο δεν γράφτηκε για τις ανάγκες εξήγησης της τρέχουσας συγκυρίας. Δεν γράφτηκε ούτε για τα Μνημόνια, ούτε για την τρόικα, ούτε για την κρίση που βρίσκεται σε εξέλιξη από το 2009, αλλά για την ανάλυση των αιτίων της κρίσης του 1929. Πρόκειται για την «εξοµολόγηση» κάποιου υπεράνω κάθε υποψίας: Του αρχιτραπεζίτη των ΗΠΑ, του Μαρίνερ Εκλς, επικεφαλής της FED, από το 1934 έως το 1948.

***

Η απάντηση στο ερώτημα γιατί συμβαίνουν όλα αυτά, μας οδηγεί στην αειθαλή επιστημονική ανάλυση του Μαρξ :

«Η τελική αιτία όλων των πραγµατικών κρίσεων παραµένει πάντα η φτώχεια και ο περιορισµός της κατανάλωσης των µαζών...» (3). «Εξάλλου, µια και το ποσοστό της αξιοποίησης του συνολικού κεφαλαίου, το ποσοστό του κέρδους, αποτελεί το κίνητρο της κεφαλαιοκρατικής παραγωγής (...), η πτώση του ποσοστού του κέρδους επιβραδύνει το σχηµατισµό καινούργιων αυτοτελών κεφαλαίων και εµφανίζεται έτσι απειλητική για την ανάπτυξη του κεφαλαιοκρατικού προτσές παραγωγής, προάγει την υπερπαραγωγή, την κερδοσκοπία, τις κρίσεις...» (4)

Το συμπέρασμα για το πώς θα αποδράσουμε από όλα αυτά, από τις καπιταλιστικές κρίσεις λόγω της υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου σε «όλο και λιγότερα χέρια», μας οδηγεί πάλι στον Μαρξ και στην αειθαλή, την πολιτική του – αυτή τη φορά - ανάλυση: Ο καπιταλισμός, έλεγε, είναι ένα σύστημα «συνεπές µονάχα στην απληστία του για πλούτη και στο µίσος του ενάντια στους ανθρώπους που τα παράγουν».

Συνεπώς: Η’ αυτό το σύστημα που είναι σύμφυτο με τις κρίσεις του θα ανατραπεί ή το μίσος του ενάντια στην ανθρωπότητα θα συνεχίσει να καταγράφεται στις στατιστικές με τις εκατόμβες των κατεστραμμένων, των χρεοκοπημένων, των πεινασμένων, των άνεργων και των καταπιεσμένων όλου του κόσμου.

***

1) «Οι κρίσεις του καπιταλισµού», εκδόσεις Καρανάση.

2) Χάρης Σαββίδης, «Ηµερησία», 25/10/2008.

3) Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τόµος Γ, σελ. 160, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

4) Καρλ Μαρξ, «Το Κεφάλαιο», τόµος Γ, σελ. 306, εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.


email: mpog@enikos.gr

Ν. Μπογιόπουλος: Νόμος Είναι Το Δίκιο Της Καθαρίστριας!

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Μιλούν για «νομιμότητα». Μιλούν για «σεβασμό στο Σύνταγμα». Και φυσικά δεν αντέχουν ούτε το άκουσμα του συνθήματος «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη». Είναι αυτοί που με κάθε τους κίνηση, κάθε τους πράξη, κάθε τους απόφαση επιβάλλουν ως «νόμο το «δίκιο» του κεφαλαιοκράτη». Ε, αυτοί είναι που έβγαλαν «παράνομη» ακόμα και την προηγούμενη δικαστική απόφαση (!) που δικαίωνε τις καθαρίστριες. Όσο για την ομαδική απόλυση των εργατών στη Χαλυβουργία του Μάνεση, μας γυρίζουν στη δεκαετία του '70 όταν με τον αντεργατικό νόμο 330 τα δικαστήρια επικύρωναν χιλιάδες διώξεις εργατών και συνδικαλιστών που απολύονταν από τους εργοδότες στη σκέψη ακόμα και της κήρυξης απεργίας.

Πρωτομαγιά : "Κύριοι δικαστές..."

Τίποτα δεν χαρίστηκε. Το δικαίωμα του ανθρώπου να δουλεύει για να ζει και όχι να ζει για να δουλεύει. Το 8ωρο και το δικαίωμα στην ξεκούραση και στον ελεύθερο χρόνο. Το δικαίωμα για μόνιμη, σταθερή, δημιουργική και αξιοπρεπώς αμειβόμενη εργασία. Οι Συλλογικές Συμβάσεις, το δικαίωμα της κοινωνικής ασφάλισης, η άδεια, η συνδικαλιστική ελευθερία στους χώρους δουλειάς.

Τίποτα απ’ όλα όσα κατακτήθηκαν εδώ και ενάμιση αιώνα και που σήμερα ο καπιταλισμός τα παίρνει πίσω με «τόκο», δεν χαρίστηκε. Είναι ποτισμένο με αμέτρητο μόχθο, ιδρώτα και αίμα. Τίποτα δεν θα επιστραφεί από μόνο του. Ο,τι κερδήθηκε κι ό,τι χάθηκε, ό,τι κλάπηκε κι ό,τι «επιστραφεί», θα έχει πάνω του την ίδια σφραγίδα: Τη σφραγίδα της θυσίας, της αγωνίας, της ενότητας των εκατομμυρίων εργαζομένων.