Την Κυριακή 4 Γενάρη συνεδρίασε το Πανελλαδικό Συμβούλιο του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος (ΣΕΚ) με τη συμμετοχή εκλεγμένων αντιπροσώπων από τους τοπικούς πυρήνες του πανελλαδικά. Ήταν η καθιερωμένη συνεδρίαση στην αρχή της νέας χρονιάς με την οποία ξεκινάει η πορεία προς την ετήσια Συνδιάσκεψη του ΣΕΚ. Αλλά ήταν και μια συνεδρίαση που έγινε την επόμενη μέρα από την επίθεση του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού στη Βενεζουέλα και την άμεση κινητοποίηση στην αμερικάνικη πρεσβεία. Οι εξελίξεις τρέχουν δραματικά και η συζήτηση για την περίοδο και τα καθήκοντα είναι κατεπείγουσα. Δημοσιεύουμε σε αυτό το φύλλο το άνοιγμα από την Κεντρική Επιτροπή και μερικές από τις παρεμβάσεις που ακολούθησαν.
Η στρατιωτική επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα είναι το πρώτο γεγονός του 2026 που δείχνει ότι η πραγματικότητα για το σύστημα σε διεθνές επίπεδο είναι σταθερότης μηδέν. Εδώ, το πραγματικό διάγγελμα για τη νέα χρονιά έρχεται από τα αγροτικά μπλόκα.
Αυτή τη φορά τα μπλόκα δεν είναι όπως τις προηγούμενες φορές. Υπάρχει ένα νέο κομμάτι που είναι πολύ πιο ριζοσπαστικό από τις παραδοσιακές ηγεσίες και έχει την απαίτηση ότι τα μπλόκα θα κλιμακώσουνε. Βλέπουμε αυτή την αγροτική νεολαία με τις μαύρες πειρατικές σημαίες που παραπέμπουν σε αυτή που έχουν χρησιμοποιήσει οι εξεγερμένοι σε πολλές χώρες την προηγούμενη χρονιά. Τη βλέπουμε με τις παλαιστινιακές μαντήλες στον λαιμό.
Αυτή η κατάσταση, που είναι γνώρισμα διεθνές ,έχει να κάνει με την κρίση του συστήματος. Δεν είναι επιφανειακή κρίση, δεν έχει να κάνει με τις δυσκολίες του ενός ή του άλλου κόμματος ή επιχείρησης. Το υπόβαθρο βρίσκεται στη μακρόσυρτη κρίση του καπιταλισμού.
Είναι πρώτα από όλα οικονομική κρίση που επηρεάζει τα πάντα.
Για παράδειγμα η ΚΑΠ γενίκευε σε επίπεδο Ε.Ε (ΕΟΚ παλιότερα) μηχανισμούς τους οποίους είχε και το ελληνικό κράτος. Ένα σύστημα επιδοτήσεων αρκετό ώστε να επιβιώνει το αγροτικό νοικοκυριό αλλά να είναι κάτω από τον έλεγχο και του κράτους και των μεγάλων επιχειρήσεων και των τραπεζών. Ήταν μηχανισμός ταξικής σταθερότητας για τους από πάνω. Τώρα τα κονδύλια της ΚΑΠ από 70% έχουν πέσει στο 30% του προϋπολογισμού της Ε.Ε και μπαίνουν σε φάση νέων περικοπών για τα επόμενα χρόνια. Διότι ο προϋπολογισμός έχει την πίεση των πολεμικών δαπανών και του χρέους. Γι’ αυτό εδώ οι Βορίδηδες και όλα τα λαμόγια κάνανε αγώνα δρόμου για το τι θα αρπάξουνε.
Η οικονομική κρίση διαπλέκεται και με τις πολεμικές τους εξορμήσεις και τις πολιτικές τους κομπίνες για να σταθεροποιηθούνε σε μια κατάσταση που δεν είναι καθόλου σταθερή.
Προσπαθούν να καλλιεργήσουν την ιδέα ότι η πολεμική βιομηχανία σημαίνει ανάπτυξη. Είναι παραμύθι. Για να βγαίνει ο λογαριασμός, για να έχει το κράτος αρκετά έσοδα ώστε να καλύπτει και τις στρατιωτικές δαπάνες και να ξεπληρώνει το χρέος, πρέπει η οικονομία να τρέχει με υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης, να γίνονται επενδύσεις. Αυτό συνέβαινε, για συγκεκριμένους λόγους, μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο που ήταν μια τεράστια καταστροφή κεφαλαίου.
Ο Μαρξ έλεγε ότι οι κρίσεις οφείλονται στην πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους. Και ότι μετά από μια περίοδο κρίσης που καταστρέφονται κεφάλαια, επανέρχεται το ποσοστό κέρδους και ξαναρχίζουν οι επενδύσεις. Έτσι είχαμε ρυθμούς ανάπτυξης μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Σήμερα δεν υπάρχει αυτή η εικόνα. Η κρίση χρέους σέρνεται από το 2008. Γιατί, παρά τη νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα, έγινε μια τεράστια κρατική παρέμβαση για να σωθούν τράπεζες και επιχειρήσεις. Είχαμε κρίση χωρίς καταστροφή κεφαλαίου. Σήμερα οι ρυθμοί οικονομικής ανάπτυξης δεν έχουν καμιά σχέση με ό,τι συνέβαινε πριν 50 κι 60 χρόνια.
Η κρίση παρατείνεται, οι ανισότητες διευρύνονται, τα κέρδη ανεβαίνουν αλλά πάνε σε φούσκες και ταυτόχρονα το κοινωνικό μεροκάματο χτυπιέται. Γι’ αυτό όλες οι κυβερνήσεις βρίσκονται σε αδιέξοδο, υποφέρουν από πολιτική κρίση.
Μπαίνουμε στο 2026 και οι συνθήκες, πολιτικά, μοιάζουν με το 2012. Τότε μετά την κατάρρευση της κυβέρνησης Παπαδήμου πήγανε σε εκλογές και η ΝΔ πήρε λιγότερο από 19%. Το ΠΑΣΟΚ είχε πάρει 13%. Τώρα η ΝΔ δίνει μάχη για να κρατηθεί πάνω από το 20% στις δημοσκοπήσεις και το ΠΑΣΟΚ δεν ανεβαίνει. Η διαφορά είναι ότι τότε απογειώθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά αυτό δεν υπάρχει σήμερα. Δεν υπάρχει κόμμα που να διαδεχθεί τον Μητσοτάκη και να λειτουργήσει ως εκτόνωση απέναντι στη πιο μισητή κυβέρνηση.
Βρίσκονται σε εξέλιξη προσπάθειες για να αντιμετωπίσουν αυτό που είναι κοινός τόπος, ότι η αντιπολίτευση είναι κατακερματισμένη. Και του Τσίπρα, για ένα μέτωπο που μπορεί και να το λένε προοδευτικό αν κι ο ίδιος προτιμάει τον όρο «νέος πατριωτισμός». Καμιά αναφορά στις παλιές υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ.
Φοβούνται την πολιτικοποίηση και ριζοσπαστικοποίηση του κόσμου και αποφεύγουν τις υποσχέσεις. Είναι πολύ ορατή αυτή η μετατόπιση στα δεξιά. Προφανώς ισχύει για το ΠΑΣΟΚ που κουβαλάει όλη την κληρονομιά της δεξιάς προσαρμογής. Το ίδιο ισχύει για όλο το φάσμα.
Δεν ελέγχουν τον κόσμο τους. Το είδαμε στο συνέδριο της ΑΔΕΔΥ, όπου δεν συμμετέχουν εκπρόσωποι συνελεύσεων, αλλά αντιπρόσωποι αντιπροσώπων από ομοσπονδίες. Κι όμως, και εκεί δεν μπόρεσαν να κρατήσουν τον έλεγχο να μην γίνει απεργία για τον προϋπολογισμό.
Το ΚΚΕ εμφανίζεται ως η πραγματική αριστερή αντιπολίτευση και καταφέρνει να έχει άνοδο, όχι τόσο δημοσκοπικά αλλά στα συνδικάτα. Όμως, παραμένει ένα ρεφορμιστικό κόμμα. Ισχύει η διαπίστωση των μπολσεβίκων και της τρίτης διεθνούς για αυτά τα κόμματα: «Ο σοσιαλισμός είναι όραμα μακρινό, στο μεταξύ πρέπει να είμαστε προσγειωμένοι».
Αυτά είναι απαραίτητα στοιχεία ανάλυσης. Όχι για να καταγγείλουμε τους πάντες, αλλά για να εντοπίσουμε τα περιθώρια για το εργατικό κίνημα να αντιμετωπίσει αυτές τις συνθήκες. Πώς μπορεί να βρει διέξοδο η ριζοσπαστικοποίηση.
Χρειαζόμαστε αυτή την ανάλυση για να διαμορφώσουμε την ενιαιομετωπική τακτική μας. Αλλά δίπλα σε αυτήν χρειάζεται μια δεύτερη βάση, η επαναστατική στρατηγική. Ο κοινοβουλευτικός δρόμος δεν έχει δουλέψει, κι αυτό είναι εμπειρία ενός μεγάλου κομματιού της εργατικής τάξης και της νεολαίας.
Δεν είμαστε απλά προπαγανδιστές της επαναστατικής προοπτικής. Το έχουμε κάνει, και δεν θα σταματήσουμε να το κάνουμε. Το 2012 λέγαμε ότι υπάρχει μεταβατικό πρόγραμμα για να φύγουμε από τον καπιταλισμό και να περάσουμε στη σοσιαλιστική επανάσταση. Όμως, δεν είχαμε τις ρίζες και τις σχέσεις στους εργατικούς χώρους που έχουμε σήμερα.
Αυτή είναι η πρόκληση που ανοίγεται μπροστά μας για τη νέα χρονιά. Πως θα ξεδιπλώσουμε τις πρωτοβουλίες που θέλει ο κόσμος για να παλέψει. Παίζοντας αυτόν τον ρόλο έχουμε τη δυνατότητα να πάμε ένα βήμα παραπέρα αυτή την καινούργια ριζοσπαστικοποίηση, να της δώσουμε επαναστατική στρατηγική. Να σηκώσουμε το κόμμα μας στη δύναμη που απαιτείται για να μπορέσουμε να παίξουμε αυτόν τον ρόλο.
Νέα καθήκοντα
Ο Λένιν είχε δίκιο όταν περιέγραφε τις συνθήκες για μια επαναστατική κατάσταση. Διαμορφώνονται τέτοιες συνθήκες και πρέπει να είμαστε ξεκάθαροι. Αυτό δεν σημαίνει ότι η επανάσταση περιμένει πίσω από τη γωνία. Λέμε ότι οι από πάνω βρίσκονται σε κρίση οικονομική, πολιτική και ιδεολογική. Αυτό σημαίνει ότι η κυρίαρχη ιδεολογία δεν μπορεί πια να εξασφαλίσει τη διαίρεση και τη συναίνεση της εργατικής τάξης.
Σημαίνει συνθήκες όπου η εργατική πρωτοπορία το πιο μαχητικό και δυναμικό κομμάτι της τάξης μπορεί να παίρνει το πάνω χέρι, κι αυτό έχει αρχίσει να συμβαίνει. Αν αυτό το κομμάτι είναι οργανωμένο σε επαναστατικό κόμμα οι συνθήκες αλλάζουν φοβερά.
Η εργατική πρωτοπορία είναι με την Παλαιστίνη. Αλλά για να οργανωθεί μια απεργία για την Παλαιστίνη χρειάζεται ένα επαναστατικό κόμμα. Ένα μικρό κομμάτι αυτής της πρωτοπορίας έβαλε να οργανώσει στους εργατικούς χώρους μια τέτοια απεργία. Η απεργία της ΑΔΕΔΥ στις 16 Δεκέμβρη είναι παράδειγμα του να παίρνεις μια πρωτοβουλία και σε αυτή να μπαίνουν όλοι. Είμαστε με το ενιαίο μέτωπο, όχι με το «εμείς, εμείς οι μόνοι συνεπείς».
Και η εργατική πρωτοπορία χαρακτηρίζεται από αντιφατική συνείδηση, όχι καθαρή συνείδηση. Τμήματα που μπορεί να είναι πρωτοπόρα απεργιακά μπορεί να είναι πιο πίσω σε άλλες μάχες του κινήματος. Η δουλειά των επαναστατών είναι να κερδίζουν κομμάτια που βρίσκονται κάτω από την επιρροή ρεφορμιστών μέσα στις μάχες αλλά και στην προοπτική. Είμαστε για την πάλη για μεταρρυθμίσεις, άλλωστε οι ρεφορμιστές έχουν παραιτηθεί από αυτήν. Αλλά θέλουμε να κερδίσουμε τον κόσμο που παλεύουμε μαζί στην επαναστατική προοπτική.
Πώς μεγαλώνει ένα επαναστατικό κόμμα; Γιατί έχει συστηματική σχέση με αυτή την πρωτοπορία όχι μόνο στις μάχες, αλλά παντού όπου ζει, δουλεύει και παλεύει. Σε αυτό βοηθάει η επαναστατική εφημερίδα. Η διακίνησή της χέρι με χέρι σημαίνει διάλογο με την εργατική πρωτοπορία. Αυτή είναι η αξία των εξορμήσεων βδομαδιάτικα με την Εργατική Αλληλεγγύη. Έτσι μάθαμε να παρεμβαίνουμε στους εργατικούς χώρους, με την εφημερίδα και όχι γιατί είχαμε κάποια επιφοίτηση.
Μεγάλωμα σημαίνει νέα μέλη. Εδώ χρειαζόμαστε τον Γκράμσι. Που έλεγε ότι κάθε μέλος του επαναστατικού κόμματος είναι «οργανικός διανοούμενος» της εργατικής τάξης.
Η κυρίαρχη τάξη διαθέτει τεράστιο κομμάτι δικών της διανοούμενων, θεσμούς, ιδρύματα, διευθυντικά στρώματα, επιθεωρητές. Η εργατική τάξη χρειάζεται τους δικούς της διανοούμενους. Κι αυτό δεν γίνεται επειδή κάποιος γράφεται απλά μέλος. Είδαμε πού καταντάνε κόμματα που λένε «γράψου με δυο ευρώ και έλα να ψηφίσεις». Χρειάζεται το κόμμα να είναι οργανωμένο. Και σε αυτή τη διαδικασία παίζουν τεράστιο ρόλο οι τοπικοί πυρήνες.
Οι τοπικοί πυρήνες οργανώνουν την καθημερινή δουλειά του κόμματος σε όλους τους χώρους. Δεν είναι ένα άθροισμα μελών, καθορίζουν και συγκεκριμενοποιούν την κομματική δουλειά. Οργανώνουν τη δράση, πρωτοβουλίες στην πάλη ενάντια στον ρατσισμό και τους φασίστες, ενάντια στον σεξισμό, ενάντια στον πόλεμο και για αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη και στη Βενεζουέλα, για τις απεργίες.
Για να γίνουν πράξη αυτά, ο πυρήνας χρειάζεται να συζητάει συστηματικά. Χρειάζεται να συζητάει για τη στρατηγική και πως διαμορφώνονται οι συνθήκες, συζητάει για τη θεωρία. Δεν μπορεί να υπάρχει κανένας πυρήνας που να μην συνδυάζει θεωρία και πράξη. Γι’ αυτό οι πυρήνες χρειάζεται να οργανώνονται έτσι ώστε να εξασφαλίζουν τη συμμετοχή των νέων μελών και στη δράση και στη συζήτηση. Για να φτάνουν στην εμπειρία και τις ιδέες που έχουν παλιότεροι σύντροφοι/ισσες.
Οι τοπικοί πυρήνες έχουν δικές τους ηγεσίες που εξασφαλίζουν αυτή τη λειτουργία, την οργανώνουν. Οργανώνουν τη διακίνηση της εφημερίδας και του περιοδικού, την πολιτική συζήτηση. Με την εφημερίδα φτάνουμε παντού με το περιοδικό συνεχίζουμε και βαθαίνουμε τη συζήτηση.
Έχουμε μεγάλες μάχες μπροστά με πρωτοβουλίες ξεκινημένες σε όλα τα μέτωπα. Τις μάχες ενάντια στους φασίστες και την ακροδεξιά απειλή, ενάντια στον ρατσισμό για να τιμωρηθούν οι ένοχοι για την Πύλο και τη δολοφονία του Καμράν που έχει ανοίξει η ΚΕΕΡΦΑ. Τη μάχη για την απελευθέρωση των γυναικών, των ομοφυλόφιλων, των τρανς που την κάναμε απεργιακή και θα την ξανακάνουμε. Την αλληλεγγύη για την Παλαιστίνη και τώρα και τη Βενεζουέλα. Την πάλη ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις, σε κάθε εργατικό χώρο σε κάθε γειτονιά. Για να τιμωρηθούν οι δολοφόνοι των Τεμπών και να μην γίνουν «Τέμπη» ούτε στα τρένα ή στα αεροπλάνα ούτε στα νοσοκομεία.
Το ΣΕΚ είναι δεμένο με αυτούς τους αγώνες. Και
θέλουμε ένα πολύ μεγαλύτερο κόμμα για να στηρίζει αυτές τις μάχες στο
εργατικό κίνημα, στις σχολές, στις γειτονιές, μέχρι τη νίκη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου