ΚΟΚΚΙΝΟ ΝΗΜΑ Να Πάρουμε Στα Χέρια Μας Το 2026

 

Το κεντρικό άρθρο της εφημερίδας Κόκκινο Νήμα νο63 που κυκλοφορεί

 

Το τέλος του 2025 βρίσκει τον κόσµο σε µεγάλη αστάθεια συνολικά και φαίνεται πως µέσα στον επόµενο χρόνο θα ζήσουµε, σε πολλά επίπεδα, ξεσπάσµατα µιας τεράστιας κρίσης, η οποία δεν “υπονοείται” απλώς, όπως µέχρι τώρα, αλλά δηλώνεται ξεκάθαρα από τα πλέον επίσηµα χείλη. Βρισκόµαστε στα πρόθυρα µιας θερµής σύγκρουσης που αφορά στη µεταβολή των παγκοσµίων συσχετισµών πολιτικής, οικονοµικής και στρατιωτικής ισχύος και παίρνει βέβαια και τοπικά χαρακτηριστικά, ανάλογα µε τα αντικρουόµενα συµφέροντα των εθνικών αστικών τάξεων (π.χ. ελληνοτουρκικός ανταγωνισµός για ΑΟΖ).

 

Τραµπ

Κοµβικό σηµείο στην επιτάχυνση της όξυνσης στη “διεθνή σκακιέρα” ήταν η νέα θητεία του Τραµπ στη θέση του προέδρου των ΗΠΑ που ξεκίνησε στις αρχές του 2025. Αµέσως έδειξε ότι ήταν έτοιµος να λειτουργήσει έξω και πέρα από τις συνήθεις πολιτικές και διπλωµατικές “κόκκινες γραµµές”. Περισσότερο εµφανίστηκε ως κακοµαθηµένος (και εξαιρετικά επικίνδυνος) πολυεκατοµµυριούχος, παρά ως πολιτικός. Κήρυξε πολύ γρήγορα έναν διεθνή εµπορικό πόλεµο δασµών, τινάζοντας στον αέρα ισορροπίες και συµµαχίες δεκαετιών όπως είχαν διαµορφωθεί από τις ίδιες τις ΗΠΑ και των συµµάχων τους, ∆υτική Ευρώπη και ΝΑΤΟ, µετά τον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο. Σκοπός αυτής της άκρως ριψοκίνδυνης πολιτικής, ιδίως για την ίδια του τη χώρα, είναι η ανάκτηση της οικονοµικής πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ που απειλείται από την αλµατώδη άνοδο της Κίνας. Βέβαια, βλέποντας τη δυναµική της τεράστιας ασιατικής χώρας, πολλοί πιστεύουν ότι αυτή η αλλαγή έχει ήδη συντελεστεί και η Κίνα είναι η µεγάλη παγκόσµια δύναµη του επόµενου αιώνα. Η ανάπτυξη του µέχρι στιγµής  ψυχρού πολέµου γίνεται ορατή σε κάθε σηµείο του πλανήτη: στον Ειρηνικό και Ινδικό Ωκεανό, στη Νότια Αµερική, στην κεντρική Ασία και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Πολεµικά µέτωπα

Ο πόλεµος στην Ουκρανία εντάσεται στη µεγάλη διαµάχη, µε τη Ρωσία να αποτελεί τον τρίτο, αλλά πανίσχυρο (επίσης πυρηνικό) παράγοντα, ανάµεσα σε Ευρώπη και Ασία και σύµµαχο της Κίνας. Παρ’ολα αυτά, ο Τραµπ έχει κι εδώ µια δική του “εµπορική” προσέγγιση. Σπάζει τη συνέχεια της αµερικανικής πολιτικής του Μπάϊντεν, ο οποίος είχε βάλει όλους τους δυτικούς να στηρίξουν οικονοµικά και στρατιωτικά την ουκρανική κυβέρνηση, διαχωρίζει τα συµφέροντα της χώρας του από το ΝΑΤΟ και δηλώνει µέχρι και “φίλος” του Πούτιν, έτοιµος για παζάρια αν πρόκειται να κερδίσουν κάτι απευθείας οι Αµερικανοί καπιταλιστές. Έχει ήδη αποσπάσει κι από την άλλη πλευρά, τον Ζελένσκι, εκβιαστική συµφωνία για µεταπολεµική εκµετάλλευση των φυσικών πόρων της Ουκρανίας.

Παράλληλα, στη Λωρίδα της Γάζας, το αµερικανικό σχέδιο διαχείρισης της κρίσης δεν πρόκειται να φέρει µια δίκαιη και διαρκή ειρήνη. Η λύση που προτείνεται είναι κοµµένη και ραµµένη στα µέτρα του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ. Προτείνεται ουσιαστικά µια πολυεθνική αστυνοµική-στρατιωτική εξουσία επιτήρησης, έτσι ώστε να µην εξεγερθούν ποτέ ξανά οι Παλαιστίνιοι, να συνεχίσουν να ζουν σε µια ακόµα πιο περιορισµένη λωρίδα γης, χωρίς καµιά προοπτική για δηµιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους.

Πολεµική οικονοµία

Η πτωχευµένη Ελλάδα, µετά την “επίσηµη” έξοδό της από τα µνηµόνια, ξαναµπήκε µε ένταση στον χορό των εξοπλισµών, µε τη µεγάλη συµφωνία µε τη Γαλλία για αεροσκάφη και φρεγάτες, αλλά και µε άλλες συµφωνίες, όπως π.χ. µε το Ισραήλ για εξοπλισµούς και στρατιωτική συνεργασία, για  αµερικανικά F35 κ.λ.π. Με τη µεταστροφή Τραµπ στον πόλεµο της Ουκρανίας, προστέθηκαν επιπλέον εξοπλιστικά “καθήκοντα” για την ελληνική κυβέρνηση στα πλαίσια του ευρωπαϊκού επανεξοπλισµού (πρόγραµµα SAFE κ.λ.π)

Η Ε.Ε. έχει µείνει ουσιαστικά µόνη, µαζί µε τη Βρετανία, να υποστηρίζει την Ουκρανία ενάντια στη Ρωσία, η οποία, εδαφικά τουλάχιστον, έχει ήδη κερδίσει τον πόλεµο. Την ίδια στιγµή, οι δύο βασικοί πυλώνες του ευρωπαϊκού καπιταλισµού, Γαλλία και Γερµανία, βρίσκονται σε φάση ύφεσης. Η αποβιοµηχανοποίηση, το ενεργειακό κόστος, η ανταγωνιστικότητα των κινεζικών προϊόντων, αλλά και οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσία λόγω του πολέµου και γύρισαν “µπούµερανγκ” στην Ευρώπη, έχουν επιβαρύνει σηµαντικά τις οικονοµίες τους. Με το φόβητρο της “ρωσικής απειλής”, η Ευρώπη προχωρά σε µαζικούς εξοπλισµούς και ενίσχυση της πολεµικής βιοµηχανίας. Άλλωστε κι ο ίδιος ο Τραµπ πιέζει τα µέλη του ΝΑΤΟ για αύξηση του ποσοστού για την άµυνα στο 5%. Αυτή η µετατροπή της οικονοµίας σε πολεµική αποτελεί συνειδητή επιλογή των Ευρωπαίων αστών. Μια πανευρωπαϊκή συµφωνία, µέσω των κυβερνήσεών τους, για να επανέλθει η κερδοφορία των εθνικών αστικών τάξεων, η οποία θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση και ταυτίζεται µε την εθνική επιβίωση και ύπαρξη.

Ζούµε ήδη τα αποτελέσµατα αυτής της νέας “µάχης” για τις “ευρωπαϊκές αξίες”: Περισσότερη λιτότητα, λιγότερα κοινωνικά δικαιώµατα, εργασιακή ανασφάλεια και ενίσχυση του αυταρχισµού συνθέτουν το πραγµατικό κόστος της πολεµικής οικονοµίας. Ο ίδιος ο ∆ένδιας δήλωσε ότι ως Ευρωπαίοι πολίτες πρέπει να συνηθίσουµε να βλέπουµε φέρετρα µε την Ευρωπαϊκή σηµαία, µε κουλτούρα αυτοθυσίας. Ο Γερµανός αντίστοιχος, Πιστόριους, είπε ότι “ίσως ζήσαµε το τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι”. Όλες αυτές οι δηλώσεις σαφώς απευθύνονται κυρίως “προς τα µέσα”, στους Ευρωπαίους πολίτες. Μας καλούν να ξεχάσουµε τις ανάγκες µας, προσωπικές και κοινωνικές και να ευθυγραµµιστούµε στις εντολές των κυβερνώντων µας.

Κυβέρνηση Ν.∆. – Το αποκαλυπτικό 2025

Για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η ανασκόπηση της χρονιάς που φεύγει χαρακτηρίζεται από αποκαλύψεις για µια βιοµηχανία σκανδάλων και τον πανικό που προκύπτει από αυτές.

Το έγκληµα των Τεµπών παραµένει ατιµώρητο. Στις 23 Φλεβάρη όµως, πραγµατοποιήθηκε µια µεγάλη πανελλαδική απεργία και έγινα οι µεγαλύτερες διαδηλώσεις που έχει δει η χώρα τα τελευταία χρόνια. Τον Σεπτέµβρη, ο Πάνος Ρούτσι που έχασε τον γιο του Ντένις στο τρένο, ξεκίνησε απεργεία πείνας στο Σύνταγµα για να εκταφεί η σορός και να γίνει τοξικολογική εξέταση για να βρεθούν τα πραγµατικά αίτια του θανάτου του παιδιού του. Για άλλη µια φορά η κυβέρνηση, όπως συνηθίζει, προσπάθησε να αποφύγει την εκταφή, µε εκφοβισµό και χυδαιότητα. Το τεράστιο κύµα αλληλεγγύης όµως τους ανάγκασε να υποχωρήσουν. Το µόνο που πέτυχαν ήταν να κηρύξουν το µνηµείο του Άγνωστου Στρατιώτη χουντική νησίδα.

Το µέγεθος του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ σοκάρει τους πάντες. Η διαφθορά που αποκαλύπτεται καθηµερινά ξεκινά από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, στον ρόλο του αρχιµαφιόζου και φτάνει µέχρι το τελευταίο µέλος του κόµµατος, έτσι, που µοιάζει συνολικά σαν µια µεγάλη, ενιαία εγκληµατική οργάνωση. Η κραυγή “δεν έχω οξυγόνο” ταιριάζει και σε όλον τον αγροτικό και κτηνοτροφικό κλάδο της χώρας. Οι άνθρωποι που µοχθούν µε τη γη και έχουν τεράστια ανάγκη για κρατική στήριξη, βλέπουν τους επιτήδειους, µέσα από τους κοµµατικούς µηχανισµούς της Ν.∆, να γίνονται ξεδιάντροπα πλούσιοι. Υπουργοί και κοµµατάρχες να κανονίζουν που θα πάνε εκατοµµύτια ευρώ. Το κόµµα, όπως σε κάθε σκάνδαλο που “σκάει”, προστατεύει τους δικούς του, για να µη µιλήσουν. Όπως προστάτεψαν τον Καραµανλή για τα Τέµπη, προστάτεψαν µε ασυλία τον Αυγενάκη και τον Βορίδη, υπουργούς βουτηγµένους στο σκάνδαλο µέχρι τον λαιµό. Η ιλαροτραγωδία συνεχίζεται αυτές τις µέρες στην εξεταστική επιτροπή, όπου οι τοπικοί αρχηγοί του κυκλώµατος διαφθοράς περιπαίζουν το Κοινοβούλιο και τη ∆ικαιοσύνη, δασκαλεµένοι από τους πολιτικούς προϊσταµένους τους.

Την ίδια στιγµή, άλλη µια δίκη-παρωδία βρίσκεται σε εξέλιξη και σχεδόν είναι εξαφανισµένη από την ειδησεογραφία, η δίκη για τις υποκλοπές. Οι πραγµατικοί υπεύθυνοι, ο ίδιος ο Μητσοτάκης, ως “αρχικοριός” αυτή τη φορά, και ο ανιψιός του ∆ηµητριάδης, έµειναν στο απυρόβλητο, ενώ δικάζονται µόνο τέσσερα άτοµα για πληµµελήµατα.

Μέτρα – ασπιρίνες

Η κυβέρνηση, βαρια τραυµατισµένη από τη φθορά των µεγάλων σκανδάλων, αλλά και την ακρίβεια που είναι µη διαχειρίσιµη, επιχειρεί να αλλάξει το κλίµα µε αποσπασµατικές παροχές και κάποια επιδόµατα για κατευνασµότων υπηκόων. Πανηγυρίζουν για την επαναφορά των Συλλογικών Συµβάσεων Εργασίας, µια συµφωνία που έγινε σχεδόν “κεκλεισµένων των θυρών” µε τη γραφειοκρατική ΓΣΕΕ και την εργοδοσία και φέρνει τους εργαζόµενους σε χειρότερη θέση από το 2008 και τους αφήνει θεσµικά πιο ευάλωτους.

Να πάρουµε στα χέρια µας το 2026

Το επόµενο διάστηµα, µπροστά στο ζοφερό τοπίο που διαµορφώνεται, τόσο διεθνώς, όσο και στη χώρα µας, το εργατικό κίνηµα έχει να δώσει σκληρούς αγώνες και να δώσει συγκεκριµένες απαντήσεις.

• Να συνδέσει τις εξοπλιστικές δαπάνες µε τη δική µας φτώχεια και τα αντιλαϊκά µέτρα.

• Να φωνάξει ότι οι πόλεµοι που ετοιµάζουν δεν είναι δικοί µας. Ούτε σταγόνα αίµα για τα συµφέροντα των καπιταλιστών. Αν πολεµήσουµε θα είναι ενάντια στους καταπιεστές µας.

• ∆ιεθνιστική αλληλεγγύη και κοινοί αγώνες µε τους εργάτες άλλων χωρών, ενάντια στον πόλεµο και στον εθνικισµό.

• Αγώνας για να πέσει µια ώρα αρχύτερα η κυβέρνηση των σκανδάλων και του αυταρχισµού, µε µπλόκα στους δρόµους, καταλήψεις και απεργίες.

Το κεντρικό άρθρο της εφημερίδας Κόκκινο Νήμα νο63 που κυκλοφορεί Το τέλος του 2025 βρίσκει τον κόσµο σε µεγάλη αστάθεια συνολικά και φαίνεται πως µέσα στον επόµενο χρόνο θα ζήσουµε, σε πολλά επίπεδα, ξεσπάσµατα µιας τεράστιας κρίσης, η οποία δεν “υπονοείται” απλώς, όπως µέχρι τώρα, αλλά δηλώνεται ξεκάθαρα από τα πλέον επίσηµα χείλη. Βρισκόµαστε στα πρόθυρα µιας θερµής σύγκρουσης που αφορά στη µεταβολή των παγκοσµίων συσχετισµών πολιτικής, οικονοµικής και στρατιωτικής ισχύος και παίρνει βέβαια και τοπικά χαρακτηριστικά, ανάλογα µε τα αντικρουόµενα συµφέροντα των εθνικών αστικών τάξεων (π.χ. ελληνοτουρκικός ανταγωνισµός για ΑΟΖ). Τραµπ Κοµβικό σηµείο στην επιτάχυνση της όξυνσης στη “διεθνή σκακιέρα” ήταν η νέα θητεία του Τραµπ στη θέση του προέδρου των ΗΠΑ που ξεκίνησε στις αρχές του 2025. Αµέσως έδειξε ότι ήταν έτοιµος να λειτουργήσει έξω και πέρα από τις συνήθεις πολιτικές και διπλωµατικές “κόκκινες γραµµές”. Περισσότερο εµφανίστηκε ως κακοµαθηµένος (και εξαιρετικά επικίνδυνος) πολυεκατοµµυριούχος, παρά ως πολιτικός. Κήρυξε πολύ γρήγορα έναν διεθνή εµπορικό πόλεµο δασµών, τινάζοντας στον αέρα ισορροπίες και συµµαχίες δεκαετιών όπως είχαν διαµορφωθεί από τις ίδιες τις ΗΠΑ και των συµµάχων τους, ∆υτική Ευρώπη και ΝΑΤΟ, µετά τον Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο. Σκοπός αυτής της άκρως ριψοκίνδυνης πολιτικής, ιδίως για την ίδια του τη χώρα, είναι η ανάκτηση της οικονοµικής πρωτοκαθεδρίας των ΗΠΑ που απειλείται από την αλµατώδη άνοδο της Κίνας. Βέβαια, βλέποντας τη δυναµική της τεράστιας ασιατικής χώρας, πολλοί πιστεύουν ότι αυτή η αλλαγή έχει ήδη συντελεστεί και η Κίνα είναι η µεγάλη παγκόσµια δύναµη του επόµενου αιώνα. Η ανάπτυξη του µέχρι στιγµής ψυχρού πολέµου γίνεται ορατή σε κάθε σηµείο του πλανήτη: στον Ειρηνικό και Ινδικό Ωκεανό, στη Νότια Αµερική, στην κεντρική Ασία και στην Ανατολική Μεσόγειο. Πολεµικά µέτωπα Ο πόλεµος στην Ουκρανία εντάσεται στη µεγάλη διαµάχη, µε τη Ρωσία να αποτελεί τον τρίτο, αλλά πανίσχυρο (επίσης πυρηνικό) παράγοντα, ανάµεσα σε Ευρώπη και Ασία και σύµµαχο της Κίνας. Παρ’ολα αυτά, ο Τραµπ έχει κι εδώ µια δική του “εµπορική” προσέγγιση. Σπάζει τη συνέχεια της αµερικανικής πολιτικής του Μπάϊντεν, ο οποίος είχε βάλει όλους τους δυτικούς να στηρίξουν οικονοµικά και στρατιωτικά την ουκρανική κυβέρνηση, διαχωρίζει τα συµφέροντα της χώρας του από το ΝΑΤΟ και δηλώνει µέχρι και “φίλος” του Πούτιν, έτοιµος για παζάρια αν πρόκειται να κερδίσουν κάτι απευθείας οι Αµερικανοί καπιταλιστές. Έχει ήδη αποσπάσει κι από την άλλη πλευρά, τον Ζελένσκι, εκβιαστική συµφωνία για µεταπολεµική εκµετάλλευση των φυσικών πόρων της Ουκρανίας. Παράλληλα, στη Λωρίδα της Γάζας, το αµερικανικό σχέδιο διαχείρισης της κρίσης δεν πρόκειται να φέρει µια δίκαιη και διαρκή ειρήνη. Η λύση που προτείνεται είναι κοµµένη και ραµµένη στα µέτρα του σιωνιστικού κράτους του Ισραήλ. Προτείνεται ουσιαστικά µια πολυεθνική αστυνοµική-στρατιωτική εξουσία επιτήρησης, έτσι ώστε να µην εξεγερθούν ποτέ ξανά οι Παλαιστίνιοι, να συνεχίσουν να ζουν σε µια ακόµα πιο περιορισµένη λωρίδα γης, χωρίς καµιά προοπτική για δηµιουργία ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους. Πολεµική οικονοµία Η πτωχευµένη Ελλάδα, µετά την “επίσηµη” έξοδό της από τα µνηµόνια, ξαναµπήκε µε ένταση στον χορό των εξοπλισµών, µε τη µεγάλη συµφωνία µε τη Γαλλία για αεροσκάφη και φρεγάτες, αλλά και µε άλλες συµφωνίες, όπως π.χ. µε το Ισραήλ για εξοπλισµούς και στρατιωτική συνεργασία, για αµερικανικά F35 κ.λ.π. Με τη µεταστροφή Τραµπ στον πόλεµο της Ουκρανίας, προστέθηκαν επιπλέον εξοπλιστικά “καθήκοντα” για την ελληνική κυβέρνηση στα πλαίσια του ευρωπαϊκού επανεξοπλισµού (πρόγραµµα SAFE κ.λ.π) Η Ε.Ε. έχει µείνει ουσιαστικά µόνη, µαζί µε τη Βρετανία, να υποστηρίζει την Ουκρανία ενάντια στη Ρωσία, η οποία, εδαφικά τουλάχιστον, έχει ήδη κερδίσει τον πόλεµο. Την ίδια στιγµή, οι δύο βασικοί πυλώνες του ευρωπαϊκού καπιταλισµού, Γαλλία και Γερµανία, βρίσκονται σε φάση ύφεσης. Η αποβιοµηχανοποίηση, το ενεργειακό κόστος, η ανταγωνιστικότητα των κινεζικών προϊόντων, αλλά και οι κυρώσεις που επιβλήθηκαν στη Ρωσία λόγω του πολέµου και γύρισαν “µπούµερανγκ” στην Ευρώπη, έχουν επιβαρύνει σηµαντικά τις οικονοµίες τους. Με το φόβητρο της “ρωσικής απειλής”, η Ευρώπη προχωρά σε µαζικούς εξοπλισµούς και ενίσχυση της πολεµικής βιοµηχανίας. Άλλωστε κι ο ίδιος ο Τραµπ πιέζει τα µέλη του ΝΑΤΟ για αύξηση του ποσοστού για την άµυνα στο 5%. Αυτή η µετατροπή της οικονοµίας σε πολεµική αποτελεί συνειδητή επιλογή των Ευρωπαίων αστών. Μια πανευρωπαϊκή συµφωνία, µέσω των κυβερνήσεών τους, για να επανέλθει η κερδοφορία των εθνικών αστικών τάξεων, η οποία θεωρείται απαραίτητη προϋπόθεση και ταυτίζεται µε την εθνική επιβίωση και ύπαρξη. Ζούµε ήδη τα αποτελέσµατα αυτής της νέας “µάχης” για τις “ευρωπαϊκές αξίες”: Περισσότερη λιτότητα, λιγότερα κοινωνικά δικαιώµατα, εργασιακή ανασφάλεια και ενίσχυση του αυταρχισµού συνθέτουν το πραγµατικό κόστος της πολεµικής οικονοµίας. Ο ίδιος ο ∆ένδιας δήλωσε ότι ως Ευρωπαίοι πολίτες πρέπει να συνηθίσουµε να βλέπουµε φέρετρα µε την Ευρωπαϊκή σηµαία, µε κουλτούρα αυτοθυσίας. Ο Γερµανός αντίστοιχος, Πιστόριους, είπε ότι “ίσως ζήσαµε το τελευταίο ειρηνικό καλοκαίρι”. Όλες αυτές οι δηλώσεις σαφώς απευθύνονται κυρίως “προς τα µέσα”, στους Ευρωπαίους πολίτες. Μας καλούν να ξεχάσουµε τις ανάγκες µας, προσωπικές και κοινωνικές και να ευθυγραµµιστούµε στις εντολές των κυβερνώντων µας. Κυβέρνηση Ν.∆. – Το αποκαλυπτικό 2025 Για την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η ανασκόπηση της χρονιάς που φεύγει χαρακτηρίζεται από αποκαλύψεις για µια βιοµηχανία σκανδάλων και τον πανικό που προκύπτει από αυτές. Το έγκληµα των Τεµπών παραµένει ατιµώρητο. Στις 23 Φλεβάρη όµως, πραγµατοποιήθηκε µια µεγάλη πανελλαδική απεργία και έγινα οι µεγαλύτερες διαδηλώσεις που έχει δει η χώρα τα τελευταία χρόνια. Τον Σεπτέµβρη, ο Πάνος Ρούτσι που έχασε τον γιο του Ντένις στο τρένο, ξεκίνησε απεργεία πείνας στο Σύνταγµα για να εκταφεί η σορός και να γίνει τοξικολογική εξέταση για να βρεθούν τα πραγµατικά αίτια του θανάτου του παιδιού του. Για άλλη µια φορά η κυβέρνηση, όπως συνηθίζει, προσπάθησε να αποφύγει την εκταφή, µε εκφοβισµό και χυδαιότητα. Το τεράστιο κύµα αλληλεγγύης όµως τους ανάγκασε να υποχωρήσουν. Το µόνο που πέτυχαν ήταν να κηρύξουν το µνηµείο του Άγνωστου Στρατιώτη χουντική νησίδα. Το µέγεθος του σκανδάλου ΟΠΕΚΕΠΕ σοκάρει τους πάντες. Η διαφθορά που αποκαλύπτεται καθηµερινά ξεκινά από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, στον ρόλο του αρχιµαφιόζου και φτάνει µέχρι το τελευταίο µέλος του κόµµατος, έτσι, που µοιάζει συνολικά σαν µια µεγάλη, ενιαία εγκληµατική οργάνωση. Η κραυγή “δεν έχω οξυγόνο” ταιριάζει και σε όλον τον αγροτικό και κτηνοτροφικό κλάδο της χώρας. Οι άνθρωποι που µοχθούν µε τη γη και έχουν τεράστια ανάγκη για κρατική στήριξη, βλέπουν τους επιτήδειους, µέσα από τους κοµµατικούς µηχανισµούς της Ν.∆, να γίνονται ξεδιάντροπα πλούσιοι. Υπουργοί και κοµµατάρχες να κανονίζουν που θα πάνε εκατοµµύτια ευρώ. Το κόµµα, όπως σε κάθε σκάνδαλο που “σκάει”, προστατεύει τους δικούς του, για να µη µιλήσουν. Όπως προστάτεψαν τον Καραµανλή για τα Τέµπη, προστάτεψαν µε ασυλία τον Αυγενάκη και τον Βορίδη, υπουργούς βουτηγµένους στο σκάνδαλο µέχρι τον λαιµό. Η ιλαροτραγωδία συνεχίζεται αυτές τις µέρες στην εξεταστική επιτροπή, όπου οι τοπικοί αρχηγοί του κυκλώµατος διαφθοράς περιπαίζουν το Κοινοβούλιο και τη ∆ικαιοσύνη, δασκαλεµένοι από τους πολιτικούς προϊσταµένους τους. Την ίδια στιγµή, άλλη µια δίκη-παρωδία βρίσκεται σε εξέλιξη και σχεδόν είναι εξαφανισµένη από την ειδησεογραφία, η δίκη για τις υποκλοπές. Οι πραγµατικοί υπεύθυνοι, ο ίδιος ο Μητσοτάκης, ως “αρχικοριός” αυτή τη φορά, και ο ανιψιός του ∆ηµητριάδης, έµειναν στο απυρόβλητο, ενώ δικάζονται µόνο τέσσερα άτοµα για πληµµελήµατα. Μέτρα – ασπιρίνες Η κυβέρνηση, βαρια τραυµατισµένη από τη φθορά των µεγάλων σκανδάλων, αλλά και την ακρίβεια που είναι µη διαχειρίσιµη, επιχειρεί να αλλάξει το κλίµα µε αποσπασµατικές παροχές και κάποια επιδόµατα για κατευνασµότων υπηκόων. Πανηγυρίζουν για την επαναφορά των Συλλογικών Συµβάσεων Εργασίας, µια συµφωνία που έγινε σχεδόν “κεκλεισµένων των θυρών” µε τη γραφειοκρατική ΓΣΕΕ και την εργοδοσία και φέρνει τους εργαζόµενους σε χειρότερη θέση από το 2008 και τους αφήνει θεσµικά πιο ευάλωτους. Να πάρουµε στα χέρια µας το 2026 Το επόµενο διάστηµα, µπροστά στο ζοφερό τοπίο που διαµορφώνεται, τόσο διεθνώς, όσο και στη χώρα µας, το εργατικό κίνηµα έχει να δώσει σκληρούς αγώνες και να δώσει συγκεκριµένες απαντήσεις. • Να συνδέσει τις εξοπλιστικές δαπάνες µε τη δική µας φτώχεια και τα αντιλαϊκά µέτρα. • Να φωνάξει ότι οι πόλεµοι που ετοιµάζουν δεν είναι δικοί µας. Ούτε σταγόνα αίµα για τα συµφέροντα των καπιταλιστών. Αν πολεµήσουµε θα είναι ενάντια στους καταπιεστές µας. • ∆ιεθνιστική αλληλεγγύη και κοινοί αγώνες µε τους εργάτες άλλων χωρών, ενάντια στον πόλεµο και στον εθνικισµό. • Αγώνας για να πέσει µια ώρα αρχύτερα η κυβέρνηση των σκανδάλων και του αυταρχισµού, µε µπλόκα στους δρόµους, καταλήψεις και απεργίες.

διαβάστε περισσότερα: https://www.redtopia.gr/na-paroume-sta-cheria-mas-to-2026/