Το Δικαστικό Συμβούλιο, το οποίο είχε παραλάβει το πόρισμα της σχετικής Προανακριτικής Επιτροπής της Βουλής για το έγκλημα των Τεμπών, αποφάσισε να παραπέμψει στο Ειδικό Δικαστήριο τον πρώην Υφυπουργό παρά τω Πρωθυπουργώ, Χρήστο Τριαντόπουλο και ακόμα τέσσερα πρόσωπα, μεταξύ των οποίων ο «γαλάζιος» πρώην περιφερειάρχης Θεσσαλίας, Κ. Αγοραστός και ο πρώην γενικός γραμματέας Πολιτικής Προστασίας, Β. Παπαγεωργίου.
Αυτή, αντικειμενικά, είναι μια σημαντική εξέλιξη. Αναγνωρίζεται ρητά από ένα όργανο της Δικαιοσύνης το «μπάζωμα» του χώρου του εγκλήματος και, επιπλέον, περιγράφεται ως «αθέμιτη επέμβαση σε εν εξελίξει ανακριτική διαδικασία, από την οποία προέκυπταν ποινικές ευθύνες για συγκεκριμένα πρόσωπα». Ειδικότερα δε, στον Αγοραστό αποδίδεται η κατηγορία πως έδωσε εντολή για «επίστρωση του δρόμου στον τόπο του ατυχήματος με χαλίκια» και «επίστρωση τμήματος εδάφους στον τόπο του ατυχήματος με τριμμένη πίσσα». Έτσι, ο «θορυβώδης» υπ. Δικαιοσύνης Γ. Φλωρίδης και τα κυβερνητικά στελέχη που μαζί με αυτόν υποστήριζαν πως «όσοι μιλούν για μπαζώματα είναι για τα μπάζα», μπορούν πλέον και τυπικά να κοιτάζονται στον καθρέφτη όταν θέλουν να αντικρίσουν ανθρώπους που «είναι για τα μπάζα».
Ωστόσο, ακόμα και σε αυτήν την επιμέρους πτυχή του εγκλήματος, τη σχετική με το «μπάζωμα», η παραπομπή του Τριαντόπουλου και των άλλων τεσσάρων δεν εξασφαλίζει σε καμία περίπτωση ότι η τελική κατάληξη δεν θα είναι μια προκλητική συγκάλυψη των ευθυνών τους, με τη μορφή της αθώωσής τους ή της καταδίκης τους «στα μαλακά». Άλλωστε, όπως είχαμε εξηγήσει εκείνη την περίοδο, γι’ αυτό έχει φροντίσει επισταμένα η κυβέρνηση, με την αξιοποίηση του διαβόητου νόμου περί ευθύνης Υπουργών και τους προκλητικούς χειρισμούς της στην Προανακριτική Επιτροπή της Βουλής. Εκεί, η κυβερνητική πλειοψηφία είχε «κλείσει» την Προανακριτική πριν καν αυτή λειτουργήσει, χωρίς καμία εξέταση μαρτύρων και στοιχείων, εξασφαλίζοντας έτσι ότι δεν θα προκύψουν κατά τη διαδικασία άλλοι κατηγορούμενοι Υπουργοί εκτός του Τριαντόπουλου ή περαιτέρω κατηγορίες γι’ αυτόν πέρα από το πλημμέλημα της παράβασης καθήκοντος.
Κατά συνέπεια, το αρμόδιο για την προδικασία Δικαστικό Συμβούλιο βρέθηκε δεσμευμένο να εξετάσει μόνο αυτήν την κατηγορία, και να μπορεί να παραπέμψει μόνο με αυτήν την κατηγορία την υπόθεση στο Ειδικό Δικαστήριο για να εκδικαστεί. Και, ακόμα κι έτσι, το Ειδικό Δικαστήριο, που η κυβέρνηση και ο Τριαντόπουλος διαφήμιζαν ως «φυσικό δικαστή» ενώπιον του οποίου ο Τριαντόπουλος «καιγόταν» να παραστεί για να δικαστεί τάχα σαν απλός πολίτης (αυτό ήταν το επικοινωνιακό τρικ για να δικαιολογήσουν το «ετσιθελικό» κλείσιμο της Προανακριτικής πριν καν λειτουργήσει), απέχει πολύ από το τυπικό δικαστήριο που δικάζει τον κάθε «απλό πολίτη». Αντίθετα, θα συνεδριάζει κεκλεισμένων των θυρών και θα αποτελείται (συμπεριλαμβανομένου και του εισαγγελέα) από μέλη του ΣτΕ και του Αρείου Πάγου, των οποίων οι ηγεσίες ως γνωστόν διορίζονται από την κυβέρνηση.
Γίνεται επομένως ξεκάθαρο ότι, μέσα από αυτό το δαιδαλώδες αντιλαϊκό πλέγμα θεσμών και νόμων του αστικού κράτους και της τάχα ανεξάρτητης Δικαιοσύνης του, είναι αδύνατο να υπάρξει απόδοση αληθινής δικαιοσύνης για το κυβερνητικό – κρατικό – καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών. Ακόμα και στοιχειωδώς καταδικαστικές αποφάσεις για υψηλόβαθμα κυβερνητικά και κρατικά στελέχη στις σχετικές δίκες, μπορούν να προέλθουν μόνο υπό την πίεση της λαϊκής οργής κι ενός μαζικού κινήματος των εργαζομένων και των νέων που θα τις επιβάλει.
Και για να εξασφαλιστεί η απόδοση αληθινής δικαιοσύνης θα πρέπει, όπως έχουμε υπογραμμίσει από την πρώτη κιόλας μέρα μετά το έγκλημα, να επιβληθεί με αγώνα η πραγματική διερεύνηση του εγκλήματος, από μια επιτροπή που θα αποτελείται από εκλεγμένους και ανά πάσα στιγμή ανακλητούς αντιπροσώπους από α) τα συνδικάτα των σιδηροδρομικών, β) τις ενώσεις των επιστημόνων και τεχνικών που εμπλέκονται στη λειτουργία και ασφάλεια των σιδηροδρόμων και γ) τις μαζικές οργανώσεις και ενώσεις αυτών που αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των επιβατών των μέσων μαζικής μεταφοράς: των εργαζομένων, των φοιτητών, των αγροτών, των ελεύθερων επαγγελματιών και των συνταξιούχων. Την ίδια στιγμή, ο αγώνας ενάντια στη συγκάλυψη και την ατιμωρησία είναι εκ φύσεως άρρηκτα δεμένος με τον αγώνα για την ανατροπή της κυβέρνησης Μητσοτάκη – της βασικής αυτουργού του εγκλήματος και της απόπειρας να συγκαλυφθεί – και για την ανάδειξη μιας εργατικής κυβέρνησης.
Παραμένει ο κίνδυνος της συγκάλυψης και της ατιμωρησίας
Ωστόσο, ακόμα και σε αυτήν την επιμέρους πτυχή του εγκλήματος, τη σχετική με το «μπάζωμα», η παραπομπή του Τριαντόπουλου και των άλλων τεσσάρων δεν εξασφαλίζει σε καμία περίπτωση ότι η τελική κατάληξη δεν θα είναι μια προκλητική συγκάλυψη των ευθυνών τους, με τη μορφή της αθώωσής τους ή της καταδίκης τους «στα μαλακά». Άλλωστε, όπως είχαμε εξηγήσει εκείνη την περίοδο, γι’ αυτό έχει φροντίσει επισταμένα η κυβέρνηση, με την αξιοποίηση του διαβόητου νόμου περί ευθύνης Υπουργών και τους προκλητικούς χειρισμούς της στην Προανακριτική Επιτροπή της Βουλής. Εκεί, η κυβερνητική πλειοψηφία είχε «κλείσει» την Προανακριτική πριν καν αυτή λειτουργήσει, χωρίς καμία εξέταση μαρτύρων και στοιχείων, εξασφαλίζοντας έτσι ότι δεν θα προκύψουν κατά τη διαδικασία άλλοι κατηγορούμενοι Υπουργοί εκτός του Τριαντόπουλου ή περαιτέρω κατηγορίες γι’ αυτόν πέρα από το πλημμέλημα της παράβασης καθήκοντος.
Κατά συνέπεια, το αρμόδιο για την προδικασία Δικαστικό Συμβούλιο βρέθηκε δεσμευμένο να εξετάσει μόνο αυτήν την κατηγορία, και να μπορεί να παραπέμψει μόνο με αυτήν την κατηγορία την υπόθεση στο Ειδικό Δικαστήριο για να εκδικαστεί. Και, ακόμα κι έτσι, το Ειδικό Δικαστήριο, που η κυβέρνηση και ο Τριαντόπουλος διαφήμιζαν ως «φυσικό δικαστή» ενώπιον του οποίου ο Τριαντόπουλος «καιγόταν» να παραστεί για να δικαστεί τάχα σαν απλός πολίτης (αυτό ήταν το επικοινωνιακό τρικ για να δικαιολογήσουν το «ετσιθελικό» κλείσιμο της Προανακριτικής πριν καν λειτουργήσει), απέχει πολύ από το τυπικό δικαστήριο που δικάζει τον κάθε «απλό πολίτη». Αντίθετα, θα συνεδριάζει κεκλεισμένων των θυρών και θα αποτελείται (συμπεριλαμβανομένου και του εισαγγελέα) από μέλη του ΣτΕ και του Αρείου Πάγου, των οποίων οι ηγεσίες ως γνωστόν διορίζονται από την κυβέρνηση.
Απόδοση αληθινής δικαιοσύνης
Γίνεται επομένως ξεκάθαρο ότι, μέσα από αυτό το δαιδαλώδες αντιλαϊκό πλέγμα θεσμών και νόμων του αστικού κράτους και της τάχα ανεξάρτητης Δικαιοσύνης του, είναι αδύνατο να υπάρξει απόδοση αληθινής δικαιοσύνης για το κυβερνητικό – κρατικό – καπιταλιστικό έγκλημα των Τεμπών. Ακόμα και στοιχειωδώς καταδικαστικές αποφάσεις για υψηλόβαθμα κυβερνητικά και κρατικά στελέχη στις σχετικές δίκες, μπορούν να προέλθουν μόνο υπό την πίεση της λαϊκής οργής κι ενός μαζικού κινήματος των εργαζομένων και των νέων που θα τις επιβάλει.
Και για να εξασφαλιστεί η απόδοση αληθινής δικαιοσύνης θα πρέπει, όπως έχουμε υπογραμμίσει από την πρώτη κιόλας μέρα μετά το έγκλημα, να επιβληθεί με αγώνα η πραγματική διερεύνηση του εγκλήματος, από μια επιτροπή που θα αποτελείται από εκλεγμένους και ανά πάσα στιγμή ανακλητούς αντιπροσώπους από α) τα συνδικάτα των σιδηροδρομικών, β) τις ενώσεις των επιστημόνων και τεχνικών που εμπλέκονται στη λειτουργία και ασφάλεια των σιδηροδρόμων και γ) τις μαζικές οργανώσεις και ενώσεις αυτών που αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των επιβατών των μέσων μαζικής μεταφοράς: των εργαζομένων, των φοιτητών, των αγροτών, των ελεύθερων επαγγελματιών και των συνταξιούχων. Την ίδια στιγμή, ο αγώνας ενάντια στη συγκάλυψη και την ατιμωρησία είναι εκ φύσεως άρρηκτα δεμένος με τον αγώνα για την ανατροπή της κυβέρνησης Μητσοτάκη – της βασικής αυτουργού του εγκλήματος και της απόπειρας να συγκαλυφθεί – και για την ανάδειξη μιας εργατικής κυβέρνησης.
Πάτροκλος Ψάλτης
Πηγή : marxismos
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου