Ο πόλεμος των Αμερικανών ιμπεριαλιστών και του σιωνιστικού κράτους-δολοφόνου ενάντια στο Ιράν είναι πλήρως αντιδραστικός, καθώς υπηρετεί τις επιδιώξεις του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και του χωροφύλακά του στη Μέση Ανατολή δηλαδή του Ισραήλ.
Όσον αφορά τα καθήκοντα του ελληνικού και διεθνούς εργατικού κινήματος για τον τερματισμό του πολέμου από τη σκοπιά των συμφερόντων της εργατικής τάξης, κρίσιμο ρόλο διαδραματίζει η στάση του μαζικότερου κομμουνιστικού φορέα της Ελλάδας δηλαδή του ΚΚΕ.
Το ΚΚΕ πολύ σωστά χαρακτηρίζει την επίθεση των ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν ως ιμπεριαλιστική και παίρνει θέση κατά των ιμπεριαλιστών και των συμμάχων τους. Καλεί τον λαό σε αντιιμπεριαλιστικές-αντιπολεμικές κινητοποιήσεις και απαιτεί να γυρίσει το στρατιωτικό προσωπικό, οι συστοιχίες Patriot, τα πολεμικά πλοία και αεροσκάφη εντός ελληνικών συνόρων. Καταδικάζει, επίσης, την εμπλοκή της Ελλάδας στον πόλεμο, ύστερα από την κατάρριψη δυο ιρανικών βαλλιστικών πυραύλων στη Σαουδική Αραβία από την ελληνική συστοιχία Patriot που είναι εγκατεστημένη σε αυτή τη χώρα προασπίζοντας τα συμφέροντα της Aramco.
Επιπλέον, εξήγησε πολύ σωστά ότι οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις που στάλθηκαν στην Κύπρο δεν στάλθηκαν για την προστασία του κυπριακού λαού, αλλά για την υπεράσπιση των βρετανικών βάσεων που βρίσκονται στο νησί. Επιπρόσθετα, απαιτεί το κλείσιμο των αμερικανικών και νατοϊκών βάσεων στην Ελλάδα και την αποχώρηση της χώρας από το ΝΑΤΟ. Διεκδικεί την κατάργηση του ΦΠΑ και του ΕΦΚ και αυξήσεις μισθών για την καταπολέμηση της ακρίβειας.
Όλες αυτές τις διεκδικήσεις, αυτονόητα οι επαναστάτες κομμουνιστές τις υποστηρίζουμε. Θεωρούμε, όμως, πως το πρόγραμμα πάλης που προβάλλει το κόμμα είναι πολιτικά ελλιπές και δεν μπορεί να ασκήσει πραγματική πίεση στην ελληνική κυβέρνηση – πόσο μάλλον να την ανατρέψει, βγάζοντας την Ελλάδα από τον πόλεμο και τους ιμπεριαλιστικούς θεσμούς στους οποίους συμμετέχει.
Το αναγκαίο πρόγραμμα πάλης ενάντια στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών
Καταρχάς, η γενική στάση των κομμουνιστών απέναντι στην ιμπεριαλιστική επίθεση της πιο ισχυρής ιμπεριαλιστικής δύναμης του πλανήτη και του Ισραήλ ενάντια σε μία πρώην αποικιακή χώρα είναι η υποστήριξη της τελευταίας και η ξεκάθαρη υποστήριξη της ήττας των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση την υποστήριξη του καθεστώτος των μουλάδων. Δυστυχώς, η ηγεσία του ΚΚΕ, ενώ μιλάει ενάντια στον πόλεμο δεν έχει μία τέτοια ξεκάθαρη τοποθέτηση.
Επιπρόσθετα, θα πρέπει να τονίσουμε ότι η ηγεσία του ΚΚΕ έχει μια θεμελιωδώς λαθεμένη θέση στο ζήτημα του ανταγωνισμού της ελληνικής και της τουρκικής αστικής τάξης. Έτσι, μπροστά στις εξίσου αντιδραστικές επιδιώξεις της ελληνικής και της τουρκικής αστικής τάξης, η ηγεσία του κόμματος τάσσεται με την πλευρά της «δικής μας» άρχουσας τάξης, υπερασπίζοντας τα ελληνικά «εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα». Το ελληνικό έθνος-κράτος είναι καπιταλιστικό και την οικονομική και πολιτική εξουσία την έχει και την ασκεί η αντιδραστική ελληνική αστική τάξη. Συνεπώς, τα «εθνικά κυριαρχικά δικαιώματα» σήμερα είναι τα «κυριαρχικά δικαιώματα» της ελληνικής αστικής τάξης, και όχι του «έθνους» γενικά.
Επιπλέον, σε αυτό τον ανταγωνισμό για την κυριαρχία στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, η καπιταλιστική Ελλάδα δεν είναι μια αδύναμη χώρα που λεηλατείται από τους Τούρκους καπιταλιστές, αλλά μια περιφερειακή ιμπεριαλιστική δύναμη όπως είναι και η Τουρκία. Συνεπώς, έχουμε τον ανταγωνισμό δυο παρόμοιων σε ισχύ περιφερειακών δυνάμεων που θέτει το καθήκον στους κομμουνιστές να αντιτάσσονται και στις δύο άρχουσες τάξεις.
Επιπλέον, από τη σκοπιά του συνεπούς προλεταριακού διεθνισμού, η ηγεσία του ΚΚΕ θα έπρεπε από την πρώτη στιγμή του πολέμου να εξαντλήσει κάθε δυνατότητα για να έρθει σε πανευρωπαϊκό και διεθνή συντονισμό με μαζικές εργατικές οργανώσεις άλλων χωρών, με σκοπό την πραγματοποίηση διαδηλώσεων και απεργιών. Το μόνο που έκανε είναι ότι κάλεσε σε αντιπολεμική κινητοποίηση στις 27 Μαρτίου, την ίδια ώρα που θα πραγματοποιηθούν αντιπολεμικές-αντιρατσιστικές διαδηλώσεις στις 28 Μαρτίου σε διάφορες πόλεις της Ελλάδας, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Δυστυχώς, δεν έκανε καμιά προσπάθεια συντονισμού με τις αντιπολεμικές κινητοποιήσεις της 28ης Μαρτίου σε δεκάδες πόλεις των ΗΠΑ και της Ευρώπης, κάτι που θα μπορούσε να ασκήσει μεγάλη πίεση στις αστικές κυβερνήσεις της Δύσης για τον τερματισμό του πολέμου.
Κωνσταντίνος Αυγέρος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου