Ο κ. Μητσοτάκης κυβερνά επτά χρόνια και μιλά για τη στέγη σαν να ανέλαβε χθες. Πήγε στο συνέδριο του «Βήματος» είπε «προτείνω εδώ μια ιδέα» και έφυγε, σαν σχολιαστής μιας κρίσης που ξέσπασε σε άλλη χώρα και με άλλον πρωθυπουργό. Η κρίση όμως ξέσπασε εδώ και επί των ημερών του το σπίτι στην Αττική ακρίβυνε πάνω από εβδομήντα τοις εκατό μέσα σε πέντε χρόνια. Η στέγη καταπίνει πια πάνω από το ένα τρίτο του εισοδήματός μας, όσο πουθενά αλλού στην Ευρώπη.
Στον έβδομο χρόνο ένας πρωθυπουργός δεν καταθέτει ιδέες αλλά απολογισμό.
Και ο απολογισμός του είναι ο ακόλουθος- επτά χρόνια ενισχύει τη ζήτηση και όχι την προσφορά στα ακίνητα. Σέρβιρε τρεις φορές το πρόγραμμα «Σπίτι μου», μοίρασε επιδόματα και επιστροφές, κράτησε ανοιχτή τη Golden Visa, έστειλε όλο και περισσότερους να διεκδικήσουν τα ίδια λίγα σπίτια και ύστερα απορεί που ανέβαιναν οι τιμές.
Τώρα μας λέει ο ίδιος ότι το πρόβλημα δεν λύνεται «μόνο με μέτρα που εστιάζουν στη ζήτηση». Το μάθημά του, όμως, το πλήρωσε μια ολόκληρη γενιά, που γερνά στο παιδικό της δωμάτιο. Όσο για το έργο του, όλη του η φιλοδοξία σε κοινωνική κατοικία χωρά σε δυόμισι χιλιάδες σπίτια, που κι αυτά τα υπόσχεται για το 2029.
Δεν έκανε ούτε τα στοιχειώδη. Επτά χρόνια δεν έχει μετρήσει ποια είναι τα κενά και αναξιοποίητα ακίνητα του Δημοσίου. Το κράτος που ξέρει με ακρίβεια τετραγωνικού το σπίτι του καθενός μας, για να του στείλει τον ΕΝΦΙΑ, δεν ξέρει τη δική του περιουσία, κάτι που το διαπίστωσε μέχρι και το Ελεγκτικό Συνέδριο με πρόσφατη απόφαση του.
Πριν λοιπόν μετρήσει τους ορόφους που θέλει να προσθέσει, ας λογοδοτήσει για τα ακίνητα που άφησε αναξιοποίητα.
Τώρα προτείνει νέο μπόνους στους κατασκευαστές. Με ποιο δεσμευτικό αντάλλαγμα για την κοινωνία; Πόσα σπίτια, με πόσο ενοίκιο, για πόσα χρόνια; Οι πρόσθετοι όροφοι έχουν συγκεκριμένη οικονομική αξία. Η προσιτή στέγη δεν μπορεί να μένει στην καλή θέληση του επενδυτή. Ούτε η στεγαστική ανάγκη να γίνεται άλλοθι για νέες επιβαρύνσεις στις ήδη πιεσμένες γειτονιές.
Η ΕΛ.Α.Σ. προτείνει συνολικό σχέδιο, που ξεκινά από την καταγραφή του διαθέσιμου αποθέματος και των περιοχών με τη μεγαλύτερη στεγαστική πίεση.
• Κατάργηση της Golden Visa στα ακίνητα.
• Αυστηρό έλεγχο και περιορισμούς στα κερδοσκοπικά funds και στα μεγάλα χαρτοφυλάκια της βραχυχρόνιας μίσθωσης.
• Άνοιγμα των κλειστών κατοικιών, με στήριξη της ανακαίνισης, εγγυήσεις για τον μικρό ιδιοκτήτη και υποχρέωση προσιτού ενοικίου.
• Στοχευμένα κίνητρα για τη μετατροπή κατάλληλων επαγγελματικών και βιοτεχνικών κτιρίων σε κατοικίες.
• Και νέα κοινωνική αντιπαροχή, με χορήγηση δικαιωμάτων επιφάνειας, κατασκευή με ευθύνη και δαπάνη του αναδόχου, λελογισμένο κέρδος και δεσμευτικά προσιτές τιμές. Η γη παραμένει πάντοτε στο Δημόσιο. Η αξία της δημόσιας περιουσίας επιστρέφει στην κοινωνία ως φθηνότερη κατοικία.
Η δέσμευσή μας είναι συγκεκριμένη: 50.000 προσιτές στεγαστικές επιλογές στο τέλος μιας κυβερνητικής τετραετίας.
Η χώρα δεν χρειάζεται πολυκατοικίες δύο ορόφους ψηλότερες. Χρειάζεται κυβέρνηση που θα σταθεί στο ύψος του προβλήματος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου