Κατά τους πρώτους τέσσερις μήνες του έτους πραγματοποιήθηκαν 2 σημαντικά γεγονότα για το ελληνικό εργατικό κίνημα: το 22ο Συνέδριο του ΚΚΕ (29-31 Γενάρη) και η Πανελλαδική Σύσκεψη του ΠΑΜΕ (4-5 Απριλίου). Πρόκειται για κομβικές διαδικασίες, καθώς το ΚΚΕ παραμένει η ισχυρότερη δύναμη στην κομμουνιστική και ευρύτερη Αριστερά, και εκείνη με τις περισσότερες οργανωμένες δυνάμεις στο εργατικό κίνημα. Συνεπώς, διαθέτει τη δυνατότητα, ακολουθώντας την κατάλληλη πολιτική, να συμβάλει αποφασιστικά σε νικηφόρους αγώνες. Το ερώτημα είναι αν οι παραπάνω διαδικασίες συνέβαλαν σε αυτή την κατεύθυνση.
Στην ουσία των Θέσεων που υπερψήφισε το Συνέδριο έχουμε αναφερθεί αναλυτικά σε μια πρόσφατη ειδική σειρά άρθρων. Αξίζει να επισημάνουμε ότι από τις Θέσεις απουσιάζουν εκείνες οι κρίσιμες αλλαγές πολιτικής που θα συνέβαλλαν στην πραγματική αποκατάσταση της επαναστατικής πορείας του κόμματος. Απουσιάζει μια ξεκάθαρη πρόταση πάλης για την εξουσία και το σύνθημα για μια εργατική κυβέρνηση με σοσιαλιστικό πρόγραμμα, η λενινιστική τακτική του Ενιαίου Εργατικού Μετώπου και η επιδίωξη της μεγαλύτερης δυνατής ενότητας της εργατικής τάξης στη βάση ενός σχεδίου κλιμακούμενου αγώνα ενάντια στην κυβέρνηση και την αστική τάξη. Τέλος, απουσιάζουν τα μεταβατικά αιτήματα που θα συνδέουν τα άμεσα προβλήματα των εργαζομένων με τον αγώνα για το σοσιαλισμό.
Στο συνέδριο αναδείχτηκε για μία ακόμα φορά στο προσκήνιο και το ζήτημα της εσωκομματικής δημοκρατίας. Οι Θέσεις της Κεντρικής Επιτροπής ανακοινώθηκε ότι υπερψηφίστηκαν ουσιαστικά από όλα τα μέλη του κόμματος με μόλις 8 κατά και 28 λευκά! Δεν υπήρξαν αντιπαραθετικά κείμενα, ή εκτενή κείμενα συμβολής με διαφορετικές εκτιμήσεις. Στον προσυνεδριακό διάλογο δημοσιεύτηκαν 145 άρθρα, η μεγάλη πλειοψηφία των οποίων ήταν σε συμφωνία με τις Θέσεις της ΚΕ. Λίγες εξαιρέσεις παρουσιάζουν ενδιαφέρον, όπως το άρθρο του Θέμη Καζαντζίδη που δημοσιεύτηκε την 1η Νοεμβρίου με τίτλο «Τι να κάνουμε; – ΚΚΕ ΕΞΟΥΣΙΑΣ», το οποίο επιχειρεί μια κριτική στην πολιτική της ηγεσίας για «μαχητική αντιπολίτευση» και προβάλλει την ανάγκη για μια επαναστατική κυβέρνηση.
Ωστόσο, πέρα από αυτές τις λίγες εξαιρέσεις, η απουσία αντιπαράθεσης ιδεών, ιδιαίτερα σε συνθήκες σημαντικών αλλαγών διεθνώς και εγχώρια, δείχνει ότι στο εσωτερικό του ΚΚΕ δεν επικρατούν οι δημοκρατικές παραδόσεις του μπολσεβικισμού, αλλά συνεχίζει να επικρατεί αντί για τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό ο σταλινικός, γραφειοκρατικός συγκεντρωτισμός. Σε αυτό συνηγορεί η ανακοίνωση της αυτοαποκαλούμενης «Επιτροπής Στελεχών και Μελών του ΚΚΕ για την Αποκατάσταση του Δημοκρατικού Συγκεντρωτισμού» που δημοσιεύτηκε στις 7/4 στην ιστοσελίδα Iskra, στην οποία τονίζεται μεταξύ άλλων ότι «η κυρίαρχη ηγεμονική ομάδα-φράξια που ελέγχει την κορυφή του Κόμματος αποσιωπά…κάθε διαφορετική άποψη… Όσοι τολμούν να αμφισβητήσουν αυτή την κατάσταση αντιμετωπίζουν άμεσα διοικητικά και καταστατικά μέτρα». Όμως η αποκατάσταση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού στο κόμμα δεν είναι ένα δευτερεύον ζήτημα, αλλά απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη ιδεών, στελεχών και σωστών θέσεων, και με αυτή την έννοια είναι καθήκον για κάθε μέλος του ΚΚΕ και της ΚΝΕ.
Πανελλαδική Σύσκεψη του ΠΑΜΕ
Στην Πανελλαδική Σύσκεψη του ΠΑΜΕ συμμετείχαν πάνω από 2.000 συνδικαλιστές που εκπροσωπούν 720 Σωματεία. Αυτή είναι μια αξιοσημείωτη συνδικαλιστική δύναμη. Ωστόσο, στη συζήτηση που διεξήχθη υπήρχαν σοβαρές ελλείψεις. Από την εισήγηση απουσίαζε το κυριότερο ζήτημα: ένας απολογισμός για τα αίτια των ηττών της εργατικής τάξης τα τελευταία χρόνια.
Γιατί η κυβέρνηση της ΝΔ μπόρεσε να περάσει το ένα αντεργατικό μέτρο μετά το άλλο; Μήπως ευθυνόταν γι’ αυτό η απουσία αγωνιστικής διάθεσης από τους εργαζόμενους; Αυτό το επιχείρημα δεν αντέχει πλέον στην πιο επιφανειακή κριτική, ιδιαίτερα μετά την ιστορική γενική απεργία της 28 Φεβρουαρίου 2028. Όμως η ιστορική αυτή κινητοποίηση δεν είχε συνέχεια, όχι εξαιτίας τάχα της αγωνιστικής απροθυμίας των εργαζομένων, αλλά εξαιτίας της απουσίας ενός σοβαρού καλέσματος για κλιμάκωση του αγώνα από τις ηγεσίες του εργατικού κινήματος, συμπεριλαμβανομένης της ηγεσίας του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ.
Η εισήγηση στη Σύσκεψη κατέληξε χωρίς την παρουσίαση ενός συγκεκριμένου σχεδίου αγώνα, για την υπεράσπιση του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων. Παρουσιάστηκε απλά μια σειρά μίνιμουμ διεκδικήσεων, όπως αυξήσεις μισθών, και παρουσιάστηκε ως επόμενος σταθμός του αγώνα η συγκέντρωση της Πρωτομαγιάς. Ένα τέτοιο ρουτινιάρικο κάλεσμα όμως, δεν μπορεί να ενθουσιάσει κανένα εργαζόμενο.
Οι δύο αυτές κεντρικές διαδικασίες του ΚΚΕ και του ΠΑΜΕ επιβεβαιώνουν τη συνέχεια της λάθος πορείας του κόμματος, και αυτή η πορεία δεν μπορεί παρά να οδηγήσει στα ίδια αποτελέσματα, δηλαδή σε νέες ήττες. Αυτή η πορεία μπορεί να αλλάξει μόνο με ένα εσωτερικό αγώνα από τα μέλη και τους υποστηρικτές του κόμματος. Το σημαντικό βήμα που ξεκίνησε με την αλλαγή του παλιού ρεφορμιστικού προγράμματος του κόμματος πρέπει απαραίτητα να συμπληρωθεί με την επιστροφή στις γνήσιες ιδέες και μεθόδους του Λένιν.
Ηλίας Κυρούσης
Πηγή : marxismos
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου